Giskana Fojermana Loci wody po naszymu, nie yno do rymu
 
Piyrszo strona
Danga
Linki
Velorex
Godōmy po naszymu
Ślōnsk znany a niyznany
O mie
Napisz do mie - kontakt 
Fraszki a powiedzynia
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Dlo dziecek
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek II
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
Ślónsk dzisiej II
Ślónsk dzisiej III
Limeryki
Śpiywki ślónski
Limeryki II
Prziroda
Wiersze roztomańte
Wiersze roztomańte II
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - różne
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Miszmasz
Kiczka
Godej_haslo
Wożymy
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka gości

 

Nowości i zmiany

27.02-22.03.2011


Król rekinów - Bajtel I


           Historyjo ta zdarziła sie fest, fest downo tymu, a możno prawie całkym niedowno, kajś fest, fest daleko, a możno kajś sam kole nas. W jednej familiji urodziół sie malutki syneczek. Ojcowie byli mu fest radzi, bo oboje byli już doś starzi, a do tej pory niy mieli jeszcze dzieci i syneczek bół jejich piyrszym dzieckym.


             Los nie bół dlo ojców łaskawy i syneczek dużo chorowoł. Sztyjc yno mioł gorónczka, kucoł, nie chcioł jeś, chocioż fest ó niego dbali i kupowali mu roztomańte maszkety, owoce, witaminy. Dochtory nie poradziyli pedzieć, czamu tak sie dzieje, tóż padali im, że majóm jechać ze synkym nad morze, do sanatorium. Tóż uradziyli, że mama zostanie w dóma, a z małym pojedzie tata, kerymu też przido sie trocha świyżego luftu.

            Za pora dni spakowali kófry i zaczli sie żegnać z mamóm. Zdało sie, że nie bydzie tymu kóńca i nie jedyn płaczek po licu polecioł. Nareszcie siedli do cuga i pojechali nad morze. Jechali cało noc, aż dojechali do piyknego sanatorium, kere stoło przi samymu morzu, dosłownie pora kroków. Syneczek bół tymu ogrómnie rod, bo do terazka nie widzioł tela wody, ani tela piosku do lepiynio babek. Tata też bół rod, bo bydzie se móg siedzieć pod paryzolym i rozwiónzować krziżówki, a synek bydzie blisko niego.

         Tyn dziyn, a bół to piónty dziyń, jak sam przijechali, od rana bół zamroczóny. Morze było jakiś roztrzepane, ale było doś ciepło, tóż bajtel, jak dycko, lepiół se babki z piosku, a tata rozwiónzowoł krziżówki na swojij leżance. Oroz tata padoł se, że zońdzie do izby i zaparzi se bónkawa. Synek bawiół sie grzecznie we piosku, żodnego nie było kole niego, tóż za te piynć minut nic mu sie nie stanie.

       Już, jak bół w izbie, chłop poczuł, że coś sie stało, coś mu nie dało pokój, tóż zostawiół kawa na stole i polecioł na dwór. Na brzegu nie było żodnego, synek sie straciół, yno mokre ślady na piosku, rozpłókane babki, pokazowały, co się mógło stać. Ojcież zaczół wyrobiać, lotoł tam, a nazod, wlazowoł do pasa do wody, wołoł, szukoł, ale synka nigdzi nie było. Ludzie usłyszeli te ryki, tóż sie zlecieli ze wszystkich strón, ale żódyn niczego nie widzioł, ani nie słyszoł. Synek przepod, porwała go fala. Dłógo szukali go fojermany, kerzi przijechali na miejsce, pływali na łódkach, ale nic to nie dało. Nie znodłi syneczka, ani żywego, ani jego ciała.

       Co teraz przeżywoł jego ojciec i mama, kero sie o wszystkim dowiedziałą. Jejich jedyny i najdrogszy skarb sie straciół. Życi straciło dló nich syns. Nic nie pómogało, ani płacz, ani rzykani, ani ryczyni. Baba załomała sie całkym, rozchorowała sie i chneda potym umrzyła. Chłop ni móg se tego wyboczyć, że zostawiół synka samego przi morzu. Winiół siebie za to, co sie stało, tóż przestoł sie widować z ludziami, siedzioł yno sóm w dóma i po całych dniach zaglóndoł do okna i kómbinowoł.

        Mały syneczek w tym czasie płynół rekinowi na plecach, daleko, na pojstrzodek oceanu. To óne, rekiny, wykorzystały mómynt, że tata sie straciół, tóż zrobiły fala, co porwała dziecko i wiózły go teraz do swojigo królestwa. Płynyły tak i płynyły dużo dni, a malutki syneczek yno płakoł i płakoł. Rekiny dziwowały sie tymu, bo futrowały go najlepszymi maszketami, tak mysłały, dowały mu jeś najlepsze żaby, ekstra ryby. Nie wiedziały, że małymu je teskno za ojcami, trza mu mlyka, suchych pieluch i ciepła, a nie yno mokrej, a słónej wody.

      Na kóniec rekiny dopłynyły do swojigo królestwa, pokozały królowi jego nowego miyszkańca. Król rekinów bół już fest stary, sóm mioł yno jedna cera, kero była niedobro dlo ojców. Była niegrzeczno, nie słóchała, z kóżdym sie wadziła, tóż żodyn ji nie przoł. Król zaroz zaczón przoć małutkimu, chocioż tyn nie znoł godki od rekinów, to jednak doł rady przekónać króla, żeby zgodziół sie wybudować dló niego łóżko, co poradzi na wodzie pływać, kaj bydzie móg spać we suchym. Ni musioł już teraz moczyć sie we wodzie całymi dniami. Nauczół sie też jeś z morza roztomańte trowki, roślinki, a też i malutki, surowe rybki.

       Za jakiś czas mieli wybiyrać nowego króla od rekinów. Ksiynżniczka, cera króla rekinów wiedziała, że ojciec ji nie przaje, a ku tymu je z nij dziołcha, tóż jóm nie obieróm na króla, tóż obmyśliła swój zły plan. Zaczła szczuć na siebie wszystkich, kerzi mógli by być obrani na nowego króla, żeby sie nie poradzili ze sobóm dogodać, a potym zaczła, niby tak bez cufal, spóminać, że najlepszy na króla pasowołby mały syneczek, kery ni ma zamiyszany w żodne kónszachty z rekinami. Inksze rekiny, nie pokapowały sie, co ksiynżniczka planuje, tóż, chocioz w piyrszej chwili nie bardzo były za syneczkym, to potym zaczły mu być coroz bardzij rade. Jak sie zaczły wybory, to wybrali królym syneczka i żodyn nie bół tymu przeciwny. Na miano dali mu Król Bajtel I, bo rekiny nie znały jego prawego miana.

          Ksiynżniczka wiedziała, że król Bajtel I nie zno rekinij mowy, tóż dalij kómbinowała i zaczła prosić ojca, coby pozwolół ji wydać sie za niego. Za jakiś czas zszykowali głośne weseli i ksiynżniczka została Królowóm Hildóm II. Od teraz mógła już rzóndzić i dzielić. Biydny król Bajtel nie poradziół dogodać sie z rekinami, tóż zostało mu yno siedzieć na złotym trónie, we złotych szatach i korónie i kiwać rynkóm na rekiny, co pływały we morzu. A zło królowo mógła już teraz robić, co chciała: podniósła podatki, ograniczyła jodło, a dołożyła roboty kożdymu. Rekiny teraz dopiyro zejrzały, co sie stało, ale nie poradziły sie poskarżyć królowi, bo nie znały jego godki. Majóntek królowej zaczón rosnyć z dnia na dziyń. Na spodku oceanu, głymboko pod wodóm miała swoji izby, kaj miała pełno złota, broszek, a świycidełek. Żodyn ni mioł prawa tam zaglóndać, a nawet Bajtel ni mioł pojyncio, że to tam mo i wiela tego je.

        Królowi urodziło sie w tym czasie dwoje dzieci, syneczek i dziołszka. Były to dwa piykne rekinki, a zamias przednich płetwów miały rónczki. Rekinki fest rade pływały we wodzie, ale poradziły też robić prawie wszystko rynkami, tóż grały z tatóm we warcaby, poradziły piyknei malować. Król miyszkoł na swojij łódce, co mu zrobiły rekiny. Mioł tam swoji izby, sypialki. Ekstra dlo małych rekinków wybudowali na łódce basyn, co z niego mógły skokać prosto do oceanu. Wskakować do basynu mógły yno rekinki, a królowo.

     Królowo fest przoła swojim dziecióm, tóż roz wziyna jich na dół, do swojich izbów, co by im pokozać swoji świycidełka. Nie pomyślała o tym, że to sie obróci przeciwko nij. Małe rekinki miały w sobie połowa ludzkij krwie i serce ludzki, tóż zrozumiały, że wszystko te złoto i świycidełka mama nazbiyrała od inkszych rekinów. Rekinków nie radowało to, toż jak przipłynyły nazod na wiyrch, opowiedziały wszystko królowi. Były to niezwykłe rekinki, poradziły godać tak jak ludzie i tak, jak rekiny. Jedynie óne poradziły dogodać sie z królym Bajtlym I, a żodyn inkszy rekin tego nie poradziół.

       Rekinki opowiedziały tatowi wszystko, co widziały w izbach od mamy. Król zaczón sie fest starać, po tym, co usłyszoł. Zaczón sie gorszyć na baba, że yno tak leci na te pinióndze, a złoto, a nie dbo o inkszych ludzi, yno ich jeszcze okrodo. Biydny król, nie wiedzioł, co mo zrobić, tóż kozoł zrobić narada. Zawołoł wszystkich swojich doradców, jak baby nie było w dóma i kozoł dziecióm opowiedzieć wszystko, co widziały. Potym inksze rekiny opowiadały o tym, co z nimi wyprawio królowo. Król sie fest staroł, bo zrozumioł, że to je jego wina, bo nie poradziół obrónić swojigo królestwa od złej kólowej. Jak skóńczyli opowiadać, to król ogłosiół swoji postanowiyni. Była to najtrudniejszo decyzyjo, od kedy zostoł królym, bo rozchodziło sie o jego baba. Król uznoł, że królowo trza zawrzyć w jejich kómnatach pod wodóm do kónca życio. Majóm jóm tam przikuć lańcuchami, coby nie uciykła i niech sie raduje swojimi świycidełkami, a nie wolno ji wypływać nazod na woda. Dzieci prosiły taty, co by im pozwolół chcocioż roz na tydziyń odwiydzać mamy pod wodóm, tóż sie zgodziół, bo mioł dobre serce. W tym samym postanowiyniu, król cofnół też wszystki podatki, kere płaciły rekiny i doł im wolność. Od teraz kożdy rekin może swobodnie pływać, polować i radować sie życiym.

        Za jakiś czas królowi zrobiyło sie teskno za kimś bliskim. Były przi nimu dzieci, ale óne wiyncyj czasu przebywały we wodzie ze swojimi kamratami. Król siedzioł na trónie, na łódce, zagłóndoł na woda, a kómbinowoł. Jedyn roz król padoł se, że musi jeszcze roz popłynyć na brzyg oceanu, a poszukać se dlo sia baby. Tóż, tak jak pomyśłoł, tak zrobiół. Wybroł se pora najlepszych rekinów, rzóndzyni królestwym zostawiół swojimu synkowi, siod na pleca najwiynkszymu a najmocniejszymu rekinowi i popłynół w daleko rajza.

          W tym samym czasie nad brzegym morza sparyrowała jedna dziołszka ze swojóm mamóm. Królowi fest sie óna spodobała, tóż rozkozoł swojim rekinóm, coby zrobiły wielko fala, co porwie dziołszka i prziniesie jóm ku nimu. Rekiny posłóchały króla i prziniósły dziołszka razym ze falóm prosto na pleca rekina, kole króla. Król symnół koróna, piyknie sie pokłóniół i padoł:


           -Jo je Król Bajtel I, król rekinów i chca żebyś była mojóm babóm.


         Dziołszka nic nie odpedziała, yno nie przestowała sie trzynś ze strachu i płakać za swojóm mamóm, co stoła na brzegu. Rekiny płynyły już nazod, do swojigo keólestwa, a dziołszka cały czas nie przestowała płakać. Król Bajtel I w tym czasie przipómnioł se, jako to było, jak go kedyś też porwała fala, downo tymu, jak óń sóm trzyns sie ze strachu, przemoknyty, zmarznyty, wyrwany od taty, jak nie wiedzioł, co sie z nim stało.

       Oroz król zawołoł:

 

-Stój. Nazot, do brzegu płyń.

 

             Rekiny nie wiedziały co sie stało, ale ni miały opowogi się pytać. Dziołszka nie widziała, że płynóm w drugo stróna, bo była za fest wylynkano i zapłakano. Jedynie król wiedzioł, co sie dzieje. Zrozumioł, że ni mo prawa odbiyrać dziecka jeji mamie. Ón sóm kedyś przeżół rozłónka z ojcym, zrozumioł, że ludzie majóm miyszkać na ziymi, a rekiny w oceanach, tak, jak im je pisane. Doł yno dziołszce kusku w czoło tak leko i rozkozoł pomału zaniyś jóm ze falóm na brzyg, kaj czekała zapłakano mama.

         Dłógo potym ludzie godali o cudownym wyratowaniu dziołszki, co jóm fala porwała do morza, a potym cało a zdrowo prziniosła jóm nazod. Żodyn nie poradziół tego wytłómaczyć, dziołszka też nie pamiyntała, co sie z nióm stało. Opowidała coś o rekinach, co jóm porwały, ale żodyn ji nie wierzół, bo myśleli, że to bez te przeżycia coś sie ji pomyliło.

     Król Bajtel I w tym czasie, dokupy ze swojimi rekinami wybroł sie w dalszo, niebezpieczno rajza w góra rzeki. Popłynół do jednego miasta, co go znoł z dzieciństwa. Chcioł poszukać swojich ojców. Nie wiedzioł biydny, że mama umrzyła zaroz po tym, jak ón sie straciół. Znod ale swojigo taty, co dalij przesiadowoł całymi dniami w dóma przi oknie i myśłoł o swojim malutkim synku, co sie straciół downo tymu. Chłop nie wychodziół prawie wcale z chałupy, a sómsiady przinosiłi mu czasym coś do jedzynio. Król Bajtel rozpłakoł sie, jak zejrzoł taty w oknie, ale ni móg mu sie pokozać, tóż obmysłół plan, jako może wzióńś go ze sobóm, żeby zaś mógli być razym

         We wieczór, jak wszyscy spali, Bajtel kozoł swojim rekinóm zatkać ruła w moście na rzece, żeby woda sie dźwigła i załoła chałupa taty. Teraz rekiny mógły wpłynyć do pojstrzodka i wziónś taty w daleko rajza. Rano rozeszła sie po wsi godka, o tym że załoło chłopu chałupa. Żodyn niy móg zrozumieć, jako sie to stało, że załoło yno tyn jedyn dom i chłop sie straciół. Dłógo szukali, ale nic nie znodli. Yno we rzece pod mostym znodli trocha starych astów, a klamorów, tóż uznali,że to óne zatkały ruła i skuli tego zaloło chałupa.

         Rekiny z królym i jego tatóm były już daleko w morzu, nazod do swojigo królestwa. Tata społ dłógo i obudziół sie dopiyro kole połednia. W piyrszej chwili fest sie wylynkoł, jak zejrzoł kole siebie dookoła sama woda i stado rekinów. Pomyśloł że mu sie to śni, że zaś jakiś koszmary go nawiydzajóm po przeżyciach ze synkym. W jednej chwili zdało mu sie nawet, że widzi synka, wielkigo, jak siedzi na plecach rekinowi . Ojciec chcioł sie obudzić, ale śnik nie chcioł sie stracić. Na opak, stowoł sie choćby coroz to bardzij prawdziwy. Synek odezwoł sie nawet do taty:

         -Witóm cie tato. Jo je twój synek, co sie straciół downo tymu. Jo je teraz królym rekinów, a to sóm moji słóżóncy.

        Jak godoł te słowa, to podpłynół blisko i skoczół ku tatowi. Tata nie poradziół nic pedzieć, tak go coś ściskało, yno dłógo i mocno prziciskoł synka do sia. Nie myśłoł teraz o niczym, ani kaj je, ani skónd sie sam znod. Ważne było yno jedne: zaś je dokupy ze swojim ukochanym dzieckym. Żeby tak teraz mógła sam z nimi być jeszcze jejich baba, a mama.

        Tak się do ze sobóm ściskali, że usnyli i spali dłógo, aż ich obudziły ryki rekinów. To dziecka i wnuki wołały taty i starzika we królestwie. Wnuki złapały starzika i wciepały go do wody, żeby go mógli lepszy wyściskać. Potym postawili go na łódce, co miała od teraz być jego nowóm chałupóm.

         Starzikowi wartko spodobała sie nowo chałupa i nowi przociele. Nie ruszoł sie nigdzi z dómu downo, tóż nie trza mu było ziymie do życio. Stykła mu mało izbetka z łóżkym, a na łódce staro leżanka, kaj se móg drzymać, a chytać ryby na wyndka i opowiadać wnukóm o ziymi, kaj żyjóm ludzie podobni dó niego, a jejich taty

       Od tego czasu widać było sztyjc stado małych rekinków przi łódce, jak  słóchały tych opowieści starzika. Wnuki tłómaczyły swojim kamratóm ta godka starzika, a starzikowi opowiadały o życiu rekinów. Za jakiś czas król padoł se, że odwiydzi swoja baba tam na dole pod wodóm. Chcioł ji wyboczyć i darować reszta kary, chcioł jóm też pokozać swojimu ojcu. Nie była już od tego czasu królowóm, ani babóm od Bajtla, ale była wolno, mógła sie zajmować dzieciami i pómogać przi chałupie króla Bajtla, jego ojca a dziecek. Majóntek królowej rozdali rekinóm, a za reszta wybudowali nowo, wiynkszo łódka dlo króla i jego taty.

       Pływie óna bezmała do dzisiej po oceanie. Jakby kery z was trefiół kedyś Króla Bajtla I i jego królestwo, pozdrówcie ich ody mie .

Fojerman


napisoł to przi pómocy swojij cery Martynki


 
Copyright (c)2009-2017 {Fojerman}