Familijo dymbiōnkowo

Echo po lesie niesie
ta staro bojka ludowo,
że żyła kedyś w lesie
familijo dymbiōnkowo:

Była mama dymbiōnka
i bōł dymbiōnka tata,
była mało Iwōnka
i miała Krzysia, brata.

Cało familijo dymbiōnek,
borōwki na ôbiod jodała,
pod grzibym miała dōmek,
liściami sie przikrywała.

Wszyjscy ich w lesie znali,
ôd wilkōw, aż po bobry,
bo chocioż byli mali,
to mieli serca dobre.

Szoł kedyś chłop na grziby,
zejrzoł kozoka z daleka.
Ale cōż to za dziwy?
Spod grziba coś ucieko.

Uśmiychy miały na gymbach
i były w śmiysznych chutkach,
tōż tak powstała legynda
ô małych krasnoludkach.

Jak kedy na grziby pudziecie,
zejrzicie te małe chutki,
to pamiyntejcie dzieci:
to niy sōm krasnoludki.