Jak sie wiater ze chmurami na niebie pierōm

Widzieliście kedy, jak te słōneczko piyknie na niebie świyci a grzeje? Nō toć, kożdy przeca widzioł. A jak taki czorne chmury przikryjōm cołki niebo, a trzi dni z nich padze dyszcz. Tyż kożdy widzioł. Dyć wy niy wiycie ô tym, co te słōneczko niyroz chciało sie dogodać ze chmurami, coby mu dały trocha placu na niebie roz za czas, coby tyż mōgło zaświycić. Dyć te strupy, to sōm taki sorōnie, co ze żodnym niy godajōm, na kożdego sie boczōm. Słōńce godało już ô tych chmurach i ze wiatrym, coby mu pōmōg ich wygōnić. Nō ja, jak udo im sie trefić tako malutko siwo chmurka, to wiater poradzi dmuchnyć, a zegnać jōm kaj na kraj nieba, dyć jak yno chwila niy dajōm pozōr, a ta chmura trocha urośnie, to już żodyn niy poradzi ji dać rady. Wiycie, wiela tako chmura woży, wiela poradzi wypić wody, jako ôna je przepadzito. W mōmyncie stowo sie tako czorno po wypiciu tyj wody, a potym zarozki musi ta woda wypadać, tōż padze aże chmura zaś stanie sie tako malutko, a słabo. Niyroz wiater prōbowoł zdmuchnyć tako srogo, czorno chmura. Ale kaj, niy doł rady. Dmuchoł ze prawej, z lewej, ze przodku, ze zadku, z wiyrchu, ze spodku, a chmura sie ani niy ruszyła. Słōńce tyż prōbowało niyroz pokilać swojimi prōmiyniami tako chmura, ale ôna nic m z tego niy robi. Dyć wiater dłōgo je ciyrpliwy, ale tyż poradzi sie znerwować, tōż wtedy przichodzi do haje ze chmurami. A wiycie to tam sie wtedy wyprawio: pierōm sie, aże iskry lecōm, blysko sie a rzgmi, ale słōnce ze gwiozdkami siedzōm skryte kajś za winklym, a dziwajōm sie, co to bydzie dalij. A te chmury, jak sie znerwujōm, to tyż zaczynajōm ciepać wszystkim, co majōm pod rynkōm. Dyć, czym wiyncyj tako chmura wyrobio, to tyż warciyj straci siyły, a zaś stanie sie takōm małōm siwōm chmurkōm, co jōm wiater poradzi wygnać. Wtedy słōnko ôstrożnie wychylo sie zza winkla a zaczyno sie dō nas uśmiychać pōmału. Uśmiycho sie tak dłōgo, aż zaś kero chmura sie trocha napije a zacznie wyrobiać. Jo se tak niyroz myśla, co zrobić, coby te chmury tela niy piyły tyj wody, a tak niy wyrobiały. Dyć z drugij strōny, jak by tak sztyjc yno miało świycić te słōńce, a niy było by tych chmurōw, tōż tyż by sie nōm to hned zmierzło.