Zygor a kukōłka

Wybroł sie zygor na kurs chodzynio,
Bo choć już tyko tak ôd wiekōw,
To świat sie teraz tak pozmiynioł,
Że bez papiōrōw niy ma leko.

Chodzi spokojnie kajś na ścianie,
A sam mu klupie ktoś na dźwiyrze.
To Policyjo: -Halo. Panie,
Muszymy se pogodać szczyrze,

Bo na kōmynda prziszło pismo,
Że robotnikōw mosz na czorno.
Kukółka sam u ciebie miyszko,
A przeca wiysz, że tak niy wolno.

I mało tego, ty w dodatku
Fyrmy niy zgłosiōł żeś w urzyndzie
I niy ôpłacoł żeś podatku.
Zygorze, to ci tak niy przyndzie.

Ôd jutra mosz założyć spōłka,
Wyrobić REGON, NIP i kōnto.
Na pōł etatu wejź kukōłka,
A po godzinach niech ci sprzōnto”

Zygor tak wisi, smutno mo mina,
Bo wziōn se do sia wszyjski te słowa,
Prziszła na niego czorno godzina,
Tōż rozbolała go festy głowa.

Wōl – niy wōl idzie, na stare lata,
Coby roboty swojij niy stracić,
Urzyndy zwiydzo wszyjski sam, a tam,
A i kukōłce zaczōn już płacić.

Już wszyjsko chodzi, jak w zygarku.
Tōż pozōr dej se siostro, bracie,
Łep trzeba dycko mieć na karku,
Bo czas tyż może prziś i na cia.