Żniwa

Prawie my zaś na gōrze porzōndek zrobiyli.
Ni ma co czekać dłōżyj, bo nowe ôbiyli
Już czeko na polach, tōż zeszłoroczno słōma
Trza wyciepać do gnoja, wszysko powychrōniać.
Już sie tego boja, jak zaś przidzie mi deptać
Ta słōma w sōmsieku, tōż ani myśleć niy chca.
Ni mosz pojyncio, człowieku, jak je duszno fest,
A jak te ôści gryzōm. Przeca tako je reż,
Tōż po plecach cie żgo. Jak człowiek je spocōny,
To mu sie sam zdo, że go chcōm zeżrać te słōmy.
Dyć to bydzie dziepiyro za jaki dwa tydnie.
Teraz trza ubiyrać, już mi sie to tyż brzidnie.
Krziż boli, w łepie szumi. Kery strzimać umi
Te wszyski mynczarnie. Tyn yno to zrozumi,
Kery chocioż roz w życiu wiōnzoł powrōsła,
Ubiyroł, znosiōł snopki i stawioł ich do kozła.
Ôsiym musi stoć ich w jednym koźle, niy myni,
Ale i niy wiyncyj. A ni możesz po ziymi
Tych kłōsek ciōngnyć, bo na polu już wymłōcić
To wszysko zdōnżysz. A jeszcze pograbić musisz
I kozły powiōnzać. Kedy to wszysko zdōńża?
A jutro pszynica mōmy siyc. Zaś trza wiōnzać.
Mama yno ubiyro i na bok ôdkłodo,
A wiōnże i kozły stawio czelodka młodo.
Wszysko trza poznosić, postawić kole miedzki,
Coby było bliżyj wozić, bo potym dycki
Przi chlywie maszyna ôd sōmsiada stawiōmy,
Coby ni mioł daleko tata nosić słōmy.
Sōmsiod kładzie do maszyny, baba mu snopki
Na stōł dowo, przerzino. Kożdy wiy, bez godki,
Co sam trzeba robić. Mama słōma ôdbiyro,
Dalij pocisko, a tata potym dziepiyro
Wszysko podowo na gōra bratu, a jo tu
Musza to udeptać, tōż cały żech je z potu.
Dyć czasu ni ma dychnyć, bo mie sam zasuli.
Musza sie zaś śpiychnyć, bo trocha żech sie skuli
Tej godki zabawiōł i żech jōm niy ôdbiyroł.
Brata żech zastawiōł, a tam majōm dziepiyro
Połowa wymłōcōne. Jerōnie – kaj kōniec.
A dyć potym jeszcze fachlowani czeko mie,
Filowani miechōw, a wachowani na ni,
Co niy przebiere, a sitko z plewami kere
Czy sie niy zatko. Tata pełne miechy biere,
A na gōra wartko wynosi i wysuwo.
Brat ôbiyli do kibli nabiyro, a czuwo,
Coby fachel niy tyroł na prōzno, bo sōmsiod
Siedzi tam z boku, a kōntroluje, jak ôn kłod.
Mama zgrabuje resztki, co do fachlowanio,
Dyć musi hned iś, jodło mo do szykowanio,
Jak yno to skōńczymy wszysko sam fachlować.
Siostra sie już zaś znodła, pōmoże szykować,
Bo my z bratym, a z tatōm muszymy wychraniać.
Jutro do sōmsiada idymy młōcić z rana.
Tak to je, trza ci pōmocy, tōż wrōcić musisz.
Aż mie na wspōmniyni zaroz coś w karku dusi…