Żniwa

Słōneczko wschodzi rano na dworze,
Zygor wybijo już sztwierć na szōsto,
Do pola idōm siyc gospodorze,
Bo we rży zaczło już twardnyć kłōsko.

Idōm kośnicy, jedyn za drugim,
Kosy sie blyszczōm w lipcowym słōńcu,
Z wszyjskich strōn ciōngnie ôgōnek ludzi.
„Boże pōmogej” je na poczōntku.

Za kośnikami wylazły baby,
Ôbładowane w siatki, a tasze,
Niesōm do chłopōw zbōnek bōnkawy,
A sznita chleba do ubiyraczek.

Dzieciarnia idzie im tyż pōmogać,
Bydzie te snopki do kozłōw niōsła,
A całe rżysko potym zgrabować,
Coby mieć słōma tyż na powrōsła.

Tak do połednia w słōncu, we hycu,
Meter za metrym, kładōm pokosy.
Pot z nich sie leje, gorko jak w piecu,
Tōż ciōngnōm dudōm poklepać kosy.

A zaś pod wieczōr ciōngnie na pole
Cały korowōd ze wszyjskich strōn.
Chodzōm tak dziynnie, z potym na czole,
Aż pożniwujōm ze wszyjskich pōl.

Zwiezōm te snopki fōrōm do stodōł,
A do sōmsieka ucisnōm fest,
Coby bez zima niy ciyrpieć głodu,
A na przednōwku było co jeś.