Zegroda, abo lipcowy śniyg

Jak za ôknym deszczyk padze,
W październiku, w listopadzie,
Trza do gōry podniyś głowa,
W sercu stworzyć se zegroda,
Kaj by sie uśmiychnyć szło,
Tōż sprōbujcie tak, jak jo.

Mōm zegroda na balkōnie,
Kaj we kwiotkach wszyjsko tōnie,
Zbudowano cało we szkle,
W grudniu wiosna je tam jeszcze,
W lufcie locōm szmaterloki,
Wypijajōm z kwiotkōw soki.

Jak za ôknym wszyjsko w lodzie,
Wiosna je w mojij zegrodzie,
Bo, tak powiym całkym szczyrze,
Yno ôd nas to zależy.
Mie niy trzeba kalyndorza,
Sōm se pory roku tworza.

Przeca to ôd nas zależy,
Czy kto w bojki taki wierzy.
Wiek sam niy ma wcale ważny,
Styknie trocha wyôbraźnie.
Ale, co by niy przesadzać,
W lipcu śniyg tyż może padać.