Niech złoto jesiyń niy mo nigdy kōńca,
Podwiyl jōm w sercach naszych czuć,
Zawrzij do kapsy jedyn prōmiyń słōńca,
A kajś bez pole, piechty, zy mnōm pōdź.
Bydymy słōchać, jak czas leci,
Jak nōm po cichu gro na cyji,
Spōminać nasze wnuki, dzieci,
I nas, co sōm my na pynzyji.