Zajōnc a jyż

/kōnsek/

Ôzprowka ta zdać sie może trocha niy podano do prowdy, a dyć je prawdziwo, a mōj starzik, ôd kerego jōm znōm, padali dycko, jak co bojali ze wielkim przekōnaniym:

-Musi być prawdziwo, synku, bo inakszy niy mōg bych jōm wōm bojać.

A było tymu tak:

W jedne świynto rano na podzim stoł jyż przed wrotami ôd swojij chałupki, rynce założōł jedna na drugo, dziwoł sie błoznōm rannego wiatru a podśpiywowoł se pieśniczka. Dyć pōmyśloł se, co mōg by sie przynś kōnsek po polu, a podziwać sie przi tymu, co sie tam dzieje z jego ćwiklōm. Tōż sie yno zwyrtnōł, zanknōł dźwiyrze z chałupki a polecioł drab na pole.

Uszoł dziepiyro kōnsek, jak trefiōł na zajōnca. Jyż prziwitoł go po przocielsku: „Dziyń dobry”! Dyć zajōnc, fest herny panoczek, ani niy ôdpedzioł na te pozdrowiyni, yno poruszoł nosym a sie spytoł:

-Cōż żeś sie tak wczas wybroł na pole?

-Ida na szpacyr – padoł jyż.

-Na szpacyr? – zaśmioł sie gupie zajōnc. Myśloł żech, co mōg byś swojich krziwych szłapōw używać do czego lepszego.

Słowa te festelnie znerwowały jyża, bezto tyż mu ôdpedzioł:

-Możno ci sie zdo, co swojimi nogami poradzisz zrobić wiyncyj, jak jo mojimi?

-Nō przeca – błoznowoł zajōnc.

(…)

Autōr: Bracio Grimm

Tytuł ôryginalny: Der Hase und der Igel

Tytuł polski: Zając i jeż

Tłōmaczyni na j. polski: B. Londyński

Ze strony: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zajac-i-jez/