Żaba

Siadła żaba se na ryczce
I wyciōngła waszpek, rōmpla,
Na grobli przi samej rzyczce
Zaczła w wodzie prani tōnkać.

Wszyjski jakle i galoty
Trze na rōmpli tam a nazod.
Aże jōm ôbloły poty.
-Kaj ôn tak te zoki zmazoł?

Zaś kaj lotoł po bosoku?
Durch jōm złość przi tymu biere
A chce to ôstawić chłopu.
-Niech se sōm te lōnty piere.

Dyć za chwila złość ji mijo,
Zaś wykrynco, płōcze, tōnko.
Żol ji sie chłopa zrobiyło.
Już te prani suszy słōnko,

Bo żaba wachuje tego,
Jak chłop do roboty pudzie,
Coby go kaj zmazanego
Niy trefiyli drōgōm ludzie.