Wyntile

Idzie Antek do baru na piwo i z daleka już sie dziwo:
Widzi ôd Francka koło. Pod barym ône stoło.
Niy myśloł ani chwile i powykryncoł wyntile.
„Niy bydzie sōmsiod na kole jeździōł ôżarty, po gorzole.”
W barze po piwie wypiyli, przeca kōmplami byli,
Francek bōł już doś słaby i poszoł dudōm, do baby.
Luftu w kole niy mioł, to szoł i w duchu sklinoł:
„Czekej ty yno, jeszcze gupot ci sie ôdechce.”
Szynkorz już bar zawiyro i Antek sie dudōm zbiyro,
Idzie drōgōm, jak umi, a piwo mu w łepie szumi.
Wtym coś go śmigło w nogi i leży ôn jak dłōgi,
Kulo sie cały w marasie, wszyndy mo same hasie.
Grucza na czole nabiōł, ô mało sie niy zabiōł.
Na dworze jest już cima, to Francek rozciōngnōł lina.
Za strōmym cicho siedzioł, że Antek idzie wiedzioł.
Teraz puko ze śmiychu, jak ôn stowo w pośpiychu.
„Jo szoł dzisio kole koła i niy mōm zdartego czoła.”