Wspōmniynia w formacie A4

Wielkość A4 majōm. Choć sie tak fest starōm,
To niy poradza zmierzić tego żodnōm miarōm,
Wiela na prowda znaczōm. Wspōmniynia w albōmie,
Żōłte i wyblaknyte, sztyjc przichodzōm ku mie.
Niyzwykłe. Jak na ekranie telewizora
Filmiki stare migajōm tak, choćby wczora,
Choćby sam i przed chwilōm, teraz, sie to dzioło.
I yno te postacie i yno te czoło,
Co pokazuje downo przelecany już czas,
Te siwe włosy. Choć już niy jedyn możno z nas
Ô kryczce, abo na ryczce w laubie przisiodo
Całymi dniami puklaty, a ôpowiado,
Ô starych, downych dziejach wnukōm, to uciecha,
Jako przi tymu czuje, to dowo nadzieja.
Szosyjo dziurawo. W marasie, abo we kurzu
Do szkoły sie szło. Czas sie żodnymu niy dłōżōł,
Żodyn niy narzykoł. Gimbusy? Świat to słyszoł.
Po co? Kożdy piechty ruszoł, niy to, co dzisio.
Przeca po drōdze mieli my tela uciechy,
Wiyncyj, jak we szkole. Kerymuś sie tam zeszyt
Stargało przipadkym, niychcōncy, bo w przikopie
Statki sie z niego puszczało. Mosz głowa, chłopie,
To myśl, co sie z heftym stało. Kōmbinuj, powiydz,
Że pies cie pogōniōł, porwoł zeszyt,a pogryz,
Tōż nic niy zostało. Pochało sie, pochało…
Drōga je daleko, naôkoło. Dyć, po co?
Tak, jak sie stoło: trza tukej bez płot przeskoczyć,
Bydzie bliżyj. Dwa razy niy godej, już my sōm
W zegrodzie, na rabsie. A wiela razy my psōm
Zwioli, z jabkami we kapsie. Jako uciecha.
Dyć, dycko sie niy udało, mioł człowiek pecha
Czasym. Dostało ôd taty sie pasym. Czasym…
Idymy na wagary? Dwa razy niy godej.
Czary-mary, już nas niy ma. Klasōwka, bodej,
Żeby rechtōr zapōmnioł, dyć, co bydzie potym,
Bierymy na błozna. Yno skryć tasze pod płotym,
A grōmy fuzbal. Ôroz wrzask na całej łōnce,
Zza krza rechtōr wyloz, tōż wszyjscy, jak zajōnce,
Uciekać kajś prōbujōm. Przed dwōjōm, przed dwōjōm…
Tam we rancie coś leży. Jakoś biksa prōzno.
Dyć, we fojerze podpolić by to szło tyż możno,
Bo tam chyba je gaz. Tōż wartko gazety,
Patyki, raz-raz. Kupka; i tak do hecy,
Ôbejrzymy, czy strzeli. Kołki tyż sie znodły,
Wszyjsko my tam mieli. Nosiōł sam dycko kożdy:
Gōminiok, a szlojder, bo to sie może przidać,
Jak do czego przidzie. Niy idzie stoć, sie dziwać,
Yno szlojdry w ruch. Abo szpil fuzbalu zagrać
Szło na łōnce. Niyroz sie zdarziło potargać
Gałoty. Dyć, niy ô tym chca Wōm, bo sam fojera
Trza robić. Patyki sōm, jeszcze yno teraz
Podpolić, a czekać. Wszyscy z daleka, skryci:
Co to bydzie, jak sie podpoli? Czy sie chyci
Te choji? Łep ktoś dźwigo tak spokojnie, a sam: prask,
Zadudniało, jak na wojnie, poleciała w las
Cało fojera. Zaś afera, zaś afera.
Albōm klap, na chwileczka, wrōcić trza na ziymia,
Bo jo już na tej ryczce tak siedza, a drzimia,
A dziecka sie wiercōm. Jo, choć bojać poradza,
To wszyjskigo Wōm przeca ôroz tyż niy zdradza.