Wrōna cygōna

Siedzi wrōna na strōmie a skrzeczy,
Jak to ôna, same niystworzōne rzeczy:
Wczora, bezmała, słyszała ôd dochtora,
Co jedna stroka, boroka
Na jednej nodze musiała skokać,
Bo sie na płocie zdrzimła,
A śleciała na ziymia.
Wōm powiym, co słōńce, gwiozdy,
Prawo jazdy mo kożdy,
Coby w rajzie po niebie
Niy wjechały na siebie.
A jo żech znała sznyjmama z Alaski,
Co miyszkać chcioł we Etiopii,
A biydok ślimto terazki,
Co sam sie na pewno roztopi.
W lesie już znajōm ta wrōna.
Co ôna je trocha cygōna,
I niyroz sam tak skrzeczy
Niyôpisane rzeczy,
A jak sie pōmyli tedy i ôwdy,
To powiy tyż trocha prowdy.