Wilk

Szoł bez las wilk stropiōny,
mijoł grupki i stada,
co prziszoł w kere strōny,
to yno swada i swada.

Szoł, na zdrowiu upadoł,
ciyrpiała jego dusza,
ale w duchu se padoł:
samotnie dalij iś musza.

Ze stada na niego wołali:
-Siednij se z nami na chwilka.
Ledwa przi stole siodali,
to wilk zeżyroł wilka.

Idzie tak, łep spuszczōny
i niy podchodzi już,
a keryś tam, za strōmym,
mu pado: – tyś je tchōrz.

Możno jo i tchōrza,
z hajōm mi idzie niyhersko,
niy umia wlyź w kałuża
i marasym niy pyrskōm.

Idzie samotny wilk,
stado ômijo daleko,
chocioż po kōntach śpi,
na duszy niy mo leko,

To wybroł ta samotność,
woli te drōżki swoji,
bo ôn mo swoja godność
i zgrzadła sie niy boji.