Wilijo

Przichodzi Wilijo, tōż trza sie tyż szykować.
Tata ryby pozbijoł, rano musi stować
Do lasa po chojinka. Niż stanymy dycko,
To je już nazod z jakōm piyknōm sośniczkōm.
Dyć strojić jōm bydymy rano we Wilijo.
Piyrsze jōm we stojaku porzōndnie nabijo.
A potym poprzipino jeszcze wszyski świyczki,
Coby my niy zgoreli. Robi to tak dycki,
A na kōńcu wrażuje jeszcze na wiyrch szpica.
Gołki, lameta nastrojymy sami przeca.
Trza porwać jaki bōmbōn w pozłōtce do kapsy,
Jak żodyn niy widzi. Wartko, bo inakszy
Bydzie z tego haja. Kto we Wilijo szkłōdzi?
Mama fest dowo pozōr, czy kery paskudzi
We moczce, po garcach, abo niy szuko darkōw
Schrōniōnych ôd Dzieciōntka. Łapnyć idzie wartko.
Ale co by to było za wielki niyszczynści,
Dostać we Wilijo. Potym byś mōg tak czynściyj,
Cały rok, nachytać. Trza sie dobrze wachować.
Roboty trza sie chytać: żymły trza kupować.
To je moja robota prziniyś do chałupy.
Siostra w kuchni wychranio, a myje szkorupy.
Brat pōmogo tatowi cały dziyń ôd rana.
Stōł musieli rozłożyć, prziniyś trocha siana,
Co pod serwet wrażymy, jak przidzie wieczerzo.
Ôpłatki we byfyju już dwa tydnie leżōm.
Mama kupiła downo, coby niy zapōmnieć,
Tōż ich yno we wieczōr z byfyja wyciōngnie.
Wszysko je gotowe na stole do wieczerzy,
Sianko pod serwetym tyż już ôd downa leży.
Talyrze rozłożōne, dycko jedyn wiyncyj.
Dziecka ôbleczōne, chciały by jak nojpryndzyj
Siodać ku wieczerzi. Dyć mama jeszcze chyba
Musi tam na tygliku upiyc jedna ryba.
Już wszysko gotowe. Stojymy kole stoła,
Zaroz bydzie nōm mama zupa z rybōw loła.
Dyć trza porzykać. Brat Ewangelijo biere.
Chocioż tata mioł czytać, dyć zapōmnioł brele.
Nareszcie po rzykaniu zaczyno sie uczta.
Dwanoście dań sam mōmy, a wszyskigo tu trza
Przeca pokosztować: zupa, ryba, makōwka,
Ciasto, moczka. Jo sie już niy poradza kōńca
Wieczerzy doczkać. Wierca sie, kukōm do kōntka,
Czy tam kaj pod chojinkōm niy widać Dzieciōntka.
Dyć jeszcze trza wrōżyć, wybrać sztyry ôrzechy.
Kery znojdzie prōzny, musi sie liczyć z pechym,
Że bydzie chorowoł. Jeszcze śpiywać kolyndy,
Tōż żodyn ôd stoła niy bydzie stowoł pryndzyj.
Jeszcze yno rzykani, a już kożdy leci
Pod strōmik po darki. Na to czekały dzieci
Bardziyj, niż na jodło. Przeca dobrze ô tym wiysz,
Że z jodła mosz yno tela na chwila, co zjysz,
A ze sōnek mosz uciecha na cało zima.
Nō ja, kej śniyg stajoł i prawie go sam ni ma.
Trza doczkać, aż napadze. Na razie ci inksi
Darki ôglōndajōm. Sōm przeca trocha wiynksi,
Tōż na sōnki niy czekajōm. Siostra mo taszka,
Brat bal do fuzbalu, nowy plyjt majōm starka,
Starzik bambosze dostali, mama mo lacze,
Nowe fuzekle prziniōsło Dzieciōntko tacie.
Dyć coś tam jeszcze leży. Przeca to je dō mie!
Niy moga w to uwierzić. Rod żech je ôgrōmnie
Skuli tej nowej gry. Zaczynōmy grać z tatōm,
A starzikym w chińczyka. Mama mie gōni spać,
Co na Pastyrka stana. My prawie zaczli grać,
Mōg bych grać do rana. A na Pastyrka puda.
Dyć, chocioż we Wilijo sie zdarzajōm cuda,
To jo ô jedynostej usnōł na leżance.
I zaś żech na Pastyrka lecieć niy mioł szanse.
Przidzie mi na nia czekać zaś możno na bezrok.
Byda mioł ôsiym lot, tōż niy usna na pewno.