Wiersz

Wiersz roztopyrczo swoji krzidła,
Choćby za ciasno mioł we zwrotkach,
A możno to ta ślōnsko godka,
Co sie ji rola gwary zbrzidła.

Możno to ôna chce polecieć
Wysoko kajś nad strōmōw szpice,
Chce z wiyrchu widzieć stare wice,
Co sie rozeszły kajś po świecie.

Wiersze niy bijōm sie z wicami,
Ône im przajōm, jak kożdymu,
Wiersze chcōm yno nad gōrami

Pokozać swoja siyła rymu.
Wiersz je jak prōmiyń ciepły słōńca:
Kamrat, spowiednik i ôbrōńca.