Wiatrok

Stoji wiatrok kole drōgi
I skrzidłami miele,
Krynci sie bez całe tydnie,
Krynci i w niedziele.

Jo cie prosza, mōj wiaterku,
Przestōń chwila dmuchać,
Mie sie już tak w głowie krynci,
Że se dychnyć musza.

Tōż se dychnij, niy ma sprawy,
A jo dalij leca,
Nawet wiatrok tyż mo prawo
Ôdpocznyć se przeca.

Do wiatroka

Widzisz teraz, mōj wiatroku,
Coś narobiōł szkody?
Tyś wypuściōł ze swych skrzideł,
Tyn wiaterek młody.

Tyn gizd młody, bez rozumu,
Yno na to czekoł,
Żeś go chwila z ôka spuściōł
I uciyk daleko.

Jak spuszczōny ze ôbujka,
Bez umiaru dmuchoł,
Niy zaglōndoł, kaj to leci,
Żodnego niy słōchoł.

Jo ci wierza, żeś je słaby,
Tōż krynć sie pomalij,
Ale wiater trzimej w skrzidłach,
Niy dej sie ôddalić.

Swoja siyła niych pokoże
Na tych twojich skrzidłach,
Nōm sie już ta wietrzno zima
Downo przeca zbrzidła.