We zgrzadle życio

Stoja przed zgrzadłym w piekeł siyni,
A sie przeprzeglōndōm w swojim życiu,
Jak diosek mie za kragel chyciōł,
A mie tak kludzi na stracyni.

Już te lańcuchy słysza zwōnić,
Już czuć te srogi wieczne hyca,
Tōż sie ôstatnij deski chyca,
Bo mi ôstali yno ôni:

Mory, kopruchy z wierszōm mojich,
W nich je nadzieja moja yno,
Że wiedzōm, czego czort sie boji,

A go ôdy mie fōrt wyżynōm.
Ôni przifurgnyć wartko mogōm,
Pokropić go świyncōnōm wodōm.