Wandrusy

/kōnsek/

Kokotek pado roz do cipki:


-Terazki w tym czasie ôrzechy sōm przeważnie zdrzałe, pōdź, pudymy wroz na gōra, a najymy się do pełna, niż nōm ich wywiōrka zebiere.

I poszli do kupy, a kej bōł to bioły dziyń, tōż ôstali do wieczora na gōrze. Dyć niy wiym, czy sie tak najedli, abo dopadła ich tako dziwotno wesołość, cōż, kej niy chcieli iś piechty nazod ku chałupie,  a kokot musioł narychtować mało kolasa ze szupōw z ôrzecha. Jak kolasa była fertich, to cipka siadła dō niyj a padała do kokotka: 

-Musioł byś sie zaprzyngnyć.

-Ja, jeszcze co! - ôdpedzioł kokotek. - Wola już se iś piechty ku chałupie, niż ciōngnyć ta kolasa z tobōm. Tak my sie niy ugodali. Fōrmōnym rod bych bōł, ale  cobych sōm mioł ciōngnyć – to niy!

-Ô co sie wadzicie? - styrczyła się do godki ôroz kaczka. - Sōm żeście rabczykami. Kery wōm zwolōł chytać sie mojij ôrzechowej gōry? Doczkejcie, jo wōm pokoża!

A z tymi słowami dała sie na kokotka. Ale i kokotek bōł ôpowożniok, tōż chyciół sie ze kaczkōm niy na błozna. Na kōniec tak jōm żgnōł swojōm szporniōm, aże zaczła prosić ô smiyłowani, a za sztrofa rada przistoła na to, co jōm zaprzōngnōm do kolasy. Kokotek siod terazki na falbok, zrobiōł sōm siebie fōrmōnym, a zawołoł wiela mioł siyłōw:

-Dalij, ruszej, kaczko, chyżo!

(...)

Autory: Jacob i Wilhelm Grimm

Tytuł ôryginalny:

Tytuł polski: Włóczęgi

Tłōmaczyni na j. polski: Bolesław Londyński

Ze strōny: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wloczegi.html