W dobroci była siyła

Trefiyło sie zło z dobrociōm,
Na łōnce, kajś pod lasym,
A zaczły sie dzielić robotōm,
Słōńcym, wodōm a czasym.
Zło było zaroz do haje,
Robota porwało do sia.
Dobroć stanyła do raje.
Uśmiychu dej mi – prosza.
Do szczynścio niy trza mi wiela:
Słonka, spokoju w niedziela.
Zło cołki czas porwało.
Dobroci ôstała chwila.
Choć było tego mało,
W dobroci była siyła.