Tyn mōj Kuba

Tyn mōj Kuba, to je kōnda,
Jo Wōm powiym, niy do wiary,
Jak jo yno z dōmu pōnda,
Ôn już szuko w płocie szpary.

Gizd je z niego niy wyżyty
I udowo bohatera,
Loce dycko na zolyty
Do suki ôd rottwailera.

Niy pōmogōm żodne płoty,
Niy ważno sōmsiada kura,
Smoli ôn tyż wtedy koty,
Bele znojdzie w płocie dziura.

Możesz wołać, ôn je guchy,
Niy zaciōngniesz dudōm gizda,
Pourywo tyż lańcuchy,
Bo tam czako przeca libsta.

Czy to lato je, czy zima,
Niy do ô sia wcale znać,
Bez dni pora Kuby niy ma,
Niy chce wtedy ani żrać.

Za pora dni przidzie, szczeko,
Myrdo ôgōnym pod dźwiyrzami,
Aż go nazod wpuszcza, czeko
I zaś chwila miyszko z nami.

Lańcuch nic tu tyż niy dowo,
Ani żodno wielko haja,
Niywiniōntko ôn udowo
I jo mu bez to tak przaja.