Ty, Ślōnsko Mowo

Ty, Ślōnsko Mowo, Ôjcowizny Naszyj siyło,
Połōncz nas na nowo. Prziwrōć, co kedyś było
Symbolym tyj ziymie. Wtedy, w tych strasznych czasach,
Co szło godać yno w zegrōdkach, abo w lasach,
Za Ślōnsko godka śmierć groziyła czasym. Za to,
Że Cie kto używoł, mynczyli całe lata,
We wiynziyniach, lagrach. Wyciepowali za Cia,
Za kara, chłopa z gruby, z fabryki, z roboty,
A dziecka ze szkoły, z chałupy. Wtedy to Ty
Trzimałaś ludzi do kupy. Bez całe wieki
Przetrwałas te szykany, komuny, bezpieki…

Jak już wolność sam prziszła i idzie zaś godać,
Niy mosz rangi. Teraz je przeca nowo moda,
Na angelski, na slangi. Godać po naszymu
Je tu wielkōm gańbōm. Przi podynściu takimu
Daleko niy zańdom wszyjscy twoji synowie,
Co chcieli by zapōmnieć ô ôjczystej mowie.
Kto mowa zapōmino, tyn tożsamość traci,
Ôby tyj strasznyj cyny niy prziszło nōm płacić…