Trowniczka

U ciotki Angele je dzisiej przi niedzieli
Mszo w kościele. Trefiyło im Złote Weseli,
Tōż i starka tyż tam jeś wielkōm łeżkōm pudōm.
Po drōdze z kościoła nadyńdōm yno dudōm
Pō mie, bo ôbiecali, że mie tyż tam weznōm.
Dyć, ledwa sie zebrali, jo do łōżka legnōł,
A śpia jak zabity, tōż mama niy do rady.
Tłōmaczy, że na ôbiod tam bydōm: rōlady,
Kluski, modro kapusta. Jo niy chca żodnego
Świōntecznego kustu. Myślōm coś nojgorszego:
Że byda chory. Starka poszli – je żech zdrowy
Zaś ôd tej pory, tōż kozali starzikowi
Zōnś jeszcze roz pō mie. Je kōnsek, trzi chałupy.
Ale jako majōm wziōnś mie, czyś ty je gupi,
Przeca jo w łōżku leża, a już zaś umiyrōm.
Za tydziyń sie to miało pokozać dziepiyro,
Jako to ta choroba moja mo na miano.
Ciotka zaś, tak jak dycko, wiōdli krowa rano
Na pański łōnki, a jo śmiatōm już z daleka,
Bo przeca zaś majōm ta swoja wielko deka.
Nazod jōm poniesōm cało ôbladowano.
My kedyś godali ô tej trowniczce z mamōm.
–Co tam ciotka niesōm? – chcioł żech wiedzieć kōniecznie.
–Ciotka tam bierōm dziecka, kere niy sōm grzeczne.
Teraz wiycie, czamu niy szoł żech na gościna.
Przeca ciotka by mie do tej trowniczki wziyna!