Tref

Bōł roz tref, szoł wōł, kōń a krōl lew.
Lew mioł głōd fest, a chcioł ich zjeś.
„Wōł, ôn mo tyn gizd szpek,
To je dlō mie niy echt.”
A kōń? Lew mioł szmak nōń,
Dyć ôn go zno, a go świt, kwik i śmiōt.
Choć lew mioł głōd, to gizd bōł tłōk.
Tōż, tak jak dbosz, bier, żer, co mosz:
Groch, mlycz, reż, pyrz, mak.
Niy mosz na to szmak?
Tōż to smōl, je wesz a mōl.
A ryż? Niy tyż?
Wiysz, tōż rycz a siedź,
To je niypeć głōd mieć.
Ber, jak mo głōd, to rod mo miōd,
Tōż lew by mōg tyż roz żrać głōg.
Aż znod a zjod tyż, wōl niy wōl, mysz.
A wōł i kōń? Tam hań kajś sōm,
Głōd ich bōł wziōn, tōż majs żrać chcōm.
Dyć jo to znōm, bo jo tyż sōm
Szmak na co mōm:
Na biyr, chlyb, a wōszt.
Tōż, Wōm tyż co dōm.
Głōmb.