Szumiōm brzōzki

Szumiōm brzōzki, szumiōm sosny,
żywot wiedōm tu spokojny,
ôpowiedzieć by nōm chciały
ô powstaniach, latach wojny.

Bez te lata, zimy, wiosny,
bez te ciynżki, groźne czasy,
co schrōniyni ône niōsły,
dlo powstańcōw, ôjcōw naszych.

Tōż posłōchać chciyj wyndrowcze,
ô historiii, ô tragediach,
pochyl głowa nad mogiłōm,
w lesie znojdziesz tu niyjedna.

Tu, w tym miejscu, leży żōłnierz,
niech mu lekkōm bydzie ziymia,
tu ciyrpiynio znodli kōniec,
ludzie z lagru z Ôświyncimia.

Czasym strōm, polana, łōnka,
skryto kajś w pojstrzodku, w lesie,
wiyncyj niż niy jedna ksiōnżka,
wspōmniyń z lot minionych niesie.