Sznyjman

Stoji na dworze sznyjman ze śniega,
Sōm tak na mrozie, pōmōc mu trzeba,
Możno dać chleba?
Trza go pocieszyć, a dać mu jodła.
Flaszka tyż by sie kaj możno znodła.
Sznyjman mi pado: – Wejź se ta flaszka.
Niy chca gorzoły. Chca Whisky glaska!
-Cōż ci to, giździe, prziszło do łepy?
Tōż dej choć pora groszy do ściepy!
Dyć ôn mi na to, że se rozwoży,
A mi do skozać trocha niyskorzij.
Tak to sleciała do kōńca zima
I po sznyjmanie fleku tyż niy ma.
Sam sie bojeczka nasza hned skōńczy,
Tak, jak tyn sznyjman z wiosynnym słōńcym,
Co to bōł ôstoł ô suchym pysku,
Bo chcioł za mocka, a straciōł wszyjsko.