Szmaterlok a biedrōnka

Siod szmaterlok kajś na łōnce,
A sie dziwo tak biedrōnce
I prōbuje sztyjc ôd nowa
Kropki jeji porachować.
Dyć to wcale niy ma leko,
Bo biedrōnka je daleko,
Sztyjc krzidłami w lufcie piere.
Szmaterloka już coś biere,
Bo niż doszoł tak do piynciu,
To zaś wszyjsko bōł pokrynciōł,
A ôd nowa zacznyć musioł.
Niy wytrzimoł, a tyż ruszōł
I zafurgnōł ku paniynce
Ze puketym kwiotkōw w rynce.
-Witej, moja piykno pani,
Jo mōm do cia te pytani:
Dziwōm sie na krzidła twoji.
Wiela kropek na nich stoji?
A biedrōnka aż ze śmiychu
Niy poradzi chycić dychu.
-Mōg byś, zamias sam zolycić,
Trocha sie nauki chycić.
Niy trza sie doktoryzować,
Coby siedym porachować.