Szmaterloczek

/kōnsek/

Szmaterlok chcioł ôbrać se piykno baba, tōż naturalnie ôbrōciōł sie ku kwiotkōm.

We zegrodzie było ich fol. Pojzdrzoł ciekawym wezrokym a doł pozōr zarozki, co kożdy stoji na swojim sztyngelku skrōmnie a prosto, choćby młodo paniynka. Wszyjski zresztōm były piykne a podobały mu sie, tōż wybōr bōł ciynżki. Cōż by sam zrobić?

Niy mioł rod zastanowiać sie a rozważować dłōgo. To sōm taki niyciekawe rzeczy! Uciekoł dycko ôd wszyjskigo, co podane było na robota i terazki tyż uznoł, co musi sie kim wysłōżyć.

Poszoł bōł ku „Margaryjtce“ kero – jak wiymy – je dobro wrōżka, doł ji kusku na kożdym płatku jejij biołyj korōny, bo z natury bōł czuły a serdeczny, a potym sie ôdezwoł:

-Nojdrogszo, nojmōndrzejszo paniczko Margaryjtko, wiym, że żodyn niy dorowno ci we mōndrości, że poradzisz przepowiedzieć prziszłość. Tōż bydź tak dobro a powiydz mi, kery kwiotek se mōm wziōnś za baba? Niy chcioł bych prosić ô rynka podarmo. Ty wiysz, kery mi przaje, tōż za twojōm radōm puda bez namyślōnku.

Dyć Margaryjtka nic mu niy ôdpedziała. Była ôbrażōno, że mianowoł jōm „paniczkōm“, a ôna tyż przinoleżała ku młodym frelkōm; przeca tela mioł by wiedzieć! Za to yno starszym dowo sie kusku we płatki ze korōny, coby ôkozać zoca, ale ze frelkami tak robić niy ma piyknie.

Tōż niy ôdpedziała.

Szmaterlok spytoł sie roz, po drugi, i trzeci – na prōzno. Fest go to udziwiyło, ale mierzło mu sie, a boł sie kozanio, tōż ôdlecioł, bez przeproszanio. I sōm se do rada.

Bōł to piykny wiosynny dziyń. Biolutki kōnwalije i ciaciane zwōnki ledwa co sie praje rozwinyły. Szmaterlok dziwoł sie na ni ze kożdyj strōny.

(…)

Autōr: Hans Christian Andersen

Tytuł ôryginalny: Sommerfuglen  

Tłōmaczyni na j. polski: Cecylia Niewiadomska

Tytuł polski: Motylek

Tłōmaczyni na j. ślōnski ze strōny:

https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/andersen-motylek.html