Szkoła

Szkoło, co żeś sie zdała kedyś miejscym mynki,
Potym sie pokozało, chyba Bogu dziynki,
Że sam nojlepsze lata z życio nōm uciykły,
Że bōł to czas bez starań, czas graczek, niyzwykły.
Ty, szkoło radzijowsko, nasza staro „budo”.
Możno sam ôpowiedzieć mi sie trocha udo
Ô tych piynciu klasach, bez szatnie i bez sale,
Bo ô boisku szkolnym niy spōminōm wcale.
Dyć niy ma przeca ô czym. Ô szpilach na hasiu?
Ô tych gōnitwach naszych doôkoła haźlōw?
A jaki dobre żymły były tam u Sitkōw,
Co my bez wielki przerwy lotali tam dycko.
Stykło yno przeskoczyć bez drōga, po schodach.
Do dzisiej sie tych żymłōw nawōniać niy moga.
Chocioż niy było wygōd takich jak sōm teraz,
Niy miało sie niczego, ani kōmputera.
Ô internecie żodyn jeszcze sam niy słyszoł,
To mioł tyn człowiek młody tam lepszy, niż dzisio.
Yno zwōnek zazwōniōł, już my sōm na placu,
Żodyn sie niy staro, że strzewiki z marasu
Prziniesymy zaroz, a trampkōw niy przebuwo.
Tak dłōgo my lotali, aż lekcyjo drugo
Miała sie zaś zacznyć, prawie zwōnek zazwōniōł,
Ale Francika Brōnek kajś po placu gōniōł,
Tōż zaś niy zdōnżyli i prziszli za niyskoro.
Niyroz sie za to w kōncie przi tablicy stoło.
Ale nojlepszy przedmiot je we szkole zwōnek,
Tōż kożdo mynka przetrwosz, przidzie na nia kōniec.