Szczypani pawa

Dzisiej Jabłōnczyno prziniōsła jakiś pismo.
Zejrzoł żech jōm yno i już żech wiedzioł wszysko:
Zaś jakiś niyszczynści przinosi mi na pewno.
Choć jo tych pieczynci tam jeszcze dobrze niy znōm,
Czytać niy poradza, to czuja pismo nosym.
Mama list ôtwarła i czyto cichym głosym,
Że stawić sie noleży, pilnie, na wezwani.
Możecie mi wierzić – trefili mie. „Szczypani”
To je dycko to, czego sie pieruchym boja.
Dyć jo je grzeczne dziecko i wcale niy broja,
Tōż co żech przeszkroboł? Mama dycko mi pado:
Taki z ciebie je dioboł, tōż szpryca ci wsadzōm
Bolōnco do rzici. Zejrzoł żech listōnorka,
Tōż mina mi zrzedła, wylazła gynsio skōrka.
Jutro z rana ruszymy, tata pudzie z nami.
Wszyscy iś muszymy, bo jo bych uciyk tam i
Narobiōł ôstudy. Tata wiy, że tam kole
Rymerskij gruby je park. Weźnie mie na kole,
Ale dziepiyro nazod, jak mie już poszczypiōm.
Tata idōm z mamōm, dyć jo bych niy zadeptoł,
Bo to je przeca ponad godzina co lecieć.
Z Grabowiny na Rymer kōnsek drōgi przecież.
Jo sie tak raduja w parku na tego pawa.
Choć „szczypani” to je dlō mie poważno sprawa,
Ale, kej mi ôbiecali te karasole,
To wszysko sie pomału jakoś do przeboleć.
Chocioż sie nōm zaś jutro te „szczypani” świynci,
Potym sie chyba udo tyż trocha pokryncić,
Pokełzać, pohuśtać, a pobawić we piosku.
A mama powiy już zaś: poradzisz, ty diosku,
Być grzeczny, jak yno chcesz na karasole iś.
I wcale cie niy boli ta poszczypiōno rzić.