Szalter

Siod se Hajnel na kōmputer
Chcioł se poklikać.
Na poczōntek zrobiōł butel,
Niy znod kneflika,
Kaj sie styrko to do sztrōmu.
Tako bōł klipa.
Potym zaczōn jednym palcym
Dotykać myszy.
Dobrze, że sam niy ma dzieci,
Żodyn niy słyszy,
Co wyciyrpioł tyn kōmputer,
Jak Hajnel ćwiczōł,
Niż sie synek zaś nauczōł,
Do wprawy prziszoł.
Teraz umi już na strōnki
Pōmału wchodzić,
Tōż se wloz na fajne dziołszki,
Cōż mu to szkodzi.
Poôglōndoł, podziwowoł,
Wybiyro sie spać,
Dyć, co chwila mu na nowo
Niy chcōm pokōj dać.
Jak mo teraz to skasować
Niy mo pojyncio.
Niy chce dzieciōm pokazować
Sagigo zdjyncio.
Tōż prōbuje, kōmbinuje,
Nic niy pōmogo
I pōmocy potrzebuje
Synka swojigo.
Synek wszyjsko pokasowoł,
Mamie poskarżōł,
Co to tata naczarowoł,
Kaj to w nocy bōł.
Prziszła mama i po łepie
Piere warzechōm.
Jo ci sam, ty stary cepie,
Młode frelki dōm.
Tam ku babie pod pierzina
Roboty sie chyć.
Tam żodnego szaltra niy ma.
Tam je yno…ina, ina.