Stawiōm

Na poczōntku mioł żech bajzel.
Zaczōn żech wychraniać.
Prziniōs żech se młotek, majzel,
Ciosoł żech te zdania,

Coby trocha ôszmyrglować,
Ôklupać te kanty,
A wyciepoł żech połowa,
Tyn szmelc roztomańty.

Tōż już teraz było z gōrki,
Wziōn żech kelnia, malta,
Waserwoga, kōnsek sznōrki.
Trza pedzieć: „normalka”.

A żech zaczōn stawiać mury,
Piyrsze były krziwe,
Jak sie dziwōm na ni z gōry,
Widza – sōm ôszkliwe.

Tōż co robić? Ôpucować,
Pokryć te felery.
Jakoś sprzedać ta budowa.
Możno kupi kery.

Choć już teraz trza dać pozōr,
Na te wszystki fugi,
To roz zaczas sie pokożōm
Za wysoki progi.

Już niy jedna dacza, willa
Stoji doôkoła,
Jo na placu na ta chwila
Mōm yno stodoła.

Stawiōm dalij tak te mury,
Jeszcze trza mi dachu,
Dyć jak wejrza na to z gōry,
Sztyjc je żech we strachu.

Co to bydzie, czy mi styknie
Siył, rozumu, czasu,
Czy stoć bydzie chałpa piyknie,
Czy hołda marasu.