Starzikōw strōm

Siod żech se w zegrodzie,
Przi zielōnym strōmie.
Spōmniynia z lot młodych
Przisiadły se dō mie.
Zaczły ôpowiadać
Ô starziku mojim,
Co tyż mioł rod siodać
Przi sośnie, pod chojym.
Spōminōm te czasy
Mojigo starzika,
Niyroz mi sie zdarzi
Za niego porzykać.
Starzik, chłop robotny,
Cichy, a spokojny,
Żōł w czasach ôkropnych,
Przeżōł aż dwie wojny.
Starzik wiedzioł z dōmu,
Że mo przoć przirodzie,
Wszyjskim krzokōm, strōmōm,
Ptokōm, kwiotkōm, wodzie.
Siedza pod sośniczkōm,
Starzikowym strōmym,
Co teraz, jak wszyjsko,
Dusi sie betōnym.
Co pōmyśli kedyś,
Po latach, wnuk ô mie,
Że niy może siednyć
W ciyniu, przi tym strōmie?