Spōmniynia z mojigo byfyja.

W mojim starym byfyju,
Na spodku, we szuflodzie,
Zakurzōne se żyjōm
Te moji lata młode.

Zawrzyte we albōmie,
Zżōłtnyte, na starych kartkach.
Z szuflody uśmiycho sie dō mie,
Ze zdjyncio, moja starka.

Tam po cichu se drzimiōm
Te moji downe spōmniynia.
Ône żyjōm se zy mnōm,
Choć tak z ukrycio, z ciynia.

Jo, w czasie niypogody,
Przekryncōm klucz w byfyju,
Zaglōndōm do szuflody,
Czy ône jeszcze żyjōm?

Na tepich ich rozkłodōm,
Dotykōm ich ôstrożnie,|
Trocha z kożdym pogodōm,
Czy mu tam je wygodnie?

Szmatkōm kożde pucuja,|
Palcami, tak libeźnie,
Aż czegoś niy zepsuja,
Ktoś spōmniyń mi niy weźnie.

Potym to skłodōm wszyjsko,
W szuflodzie chowia, w byfyju
I se żyjymy tak blisko,
Bo ône wy mie żyjōm.