Sośniczka

Zaś sie jedna sośniczka wczora przewrōciła,
Tōż tata dzisiej z rana wziōn siykyra, piła,
A cało jōm porznōł i porōmboł na klocki.
Padoł mi, że mu z ôczy lecōm aże płaczki,
Tak choćby tōm piłōm urzinoł sobie rynce.
Wiycie, mieli my sam tych strōmōw dużo wiyncyj,
Ale sie tracōm pōmału, jedyn za drugim.
Tata pado, że potym przidzie czas na ludzi,
Bo niy bydzie czym dychać, jak niy bydzie strōmōw.
Dyć, czy muszōm usychać? Zawodzajōm kōmu?
Nō ja, kej we studniach ni ma ôd downa wody,
Wszysko je popynkane bez diobelski szkody,
Na polach niy chce rosnyć już ani ôbiyli,
Na łōnce stoji woda, chałupa sie chyli,
Tōż i biydne sośniczki już niy dajōm rady.
A możno tyż do luftu wypuszczajōm gazy?
Kej na koksach tak śmierdzi, z kōminōw sie kurzi,
Tōż wszysko umiyro i niy poradzi dłōżyj
Sam żyć w Grabowinie. Wszyscy my sam sōm w biydzie.
Jak prziroda wyginie, to na nas dran przidzie…