Ślōnski Talib

Zaś na Ślōnsku wielki szum,
Yno, niy wiym ô co?
Czy my jaki dioski sōm
I straszymy nocōm?

Sztyjc sie słyszy yno kajś:
Ślōnsk chce autōnōmie,
Chce podzielić cołki kraj.
Nō, to już je pō mie.

Kożdy widzi wielko polityka,
Że sie Ślōnzok chce uczyć jynzyka,
Kożdy widzi w Ślōnzoku Taliba,
Co chce godkōm świat przewrōcić chyba.
Jo se woda leja w tej naszej godce tyż,
Tōż jo sie wszyskich pytōm: czy jo tyż Talib je?

Dyć jo zaczōn woda loć,
w wierszach pō naszymu.
Je żech Talib? Nō ja, toć,
Bo leja do rymu.

Może keryś wierszym tym
połōmać se jynzyk,
abo połknyć jaki rym,
to już chyba pryndzyj.

Ślōnsko godka mo trudne wyrazy,
Tōż sie kedyś może tyż tak zdarzyć,
Że sie keryś na tym przi uczyniu chyci.
Że kożōm mu kucnyć, a siednie na rzici.
Dejcie pozōr wszyjscy, w tych mojich wierszach tyż,
Jo po naszymu pisza, tōż jo je Talib ty.

Kery trocha tyn Ślōnsk zno,
Tyn sie nas niyboji,
My wołōmy yno, bo
Chcymy godki swojij.

Kożdy Ślōnzok głos tyż mo,
przeca niy ma ryba,
Tōż kto ślōnski jynzyk zno,
Może se zaśpiywać:

Ślōnski Talib, ôn niy nosi brody,
Ślōnski Talib, brōni ślōnskij mowy,
Ślōnski Talib, niy chowie sie w gōrach,
Ôn chce chrōnić ta ślōnsko kultura.
To niy ma przeca gańba tradycjōm swojim przoć,
A jak sie kery spyto, czy jo je Ślōnzok? Toć!