Ślōnski blus

Sam piyrwej, tak za łebka,
jak prziszło trocha ciepła,
to było taki larmo
i szpas żeś mioł za darmo.
Bez tego, chopie, ani rusz.

Za grubōm, tam za hołdōm,
strzylali my ze szlojdrōw,
niy jedyn grucza chyciōł,
czy sine mioł pōł rzici.
Pod ôkym bojla lila-rōż.

Na wodzie, kaj zalywo,
to tratwōm człowiek pływoł,
zwiōnzane sztyry piyńki,
do rynki kijok ciynki.
Piratym bōł żeś grubskich wōd.

Jak poszło sie do lasa,
to grzibōw pełno tasza
w piynć minut człowiek znod,
grzibowo dziynnie jod.
Siyc grziby kosōm w lesie mōg.

Roz poszli my do szynku,
a szynkosz padoł: synku,
tyś jeszcze je za młody,
tōż napij sie sam wody.
Już rano w ôknie niy mioł szyb.

Jak prziszło, „co do czego”,
to „wszyjscy za jednego”,
jak kery sam „zabłōndziōł”,
to poczuł, kto tu „rzōndzi”.
Niy jedyn słabszy przi nas lyg.

Teraz sōm kōmputery,
laptopy a bajery,
w chałupach kożdy siedzi,
niy znajōm sie sōmsiedzi.
Kożdy sie w sztyrech murach skrōł.

Jak fuzbal chcesz pokopać,
niy zbieresz sztyrech chłopa,
niy bydzie żodyn lotoł,
bo niy chce sie i po co.
Na szpacyr wylyź niy ma siył.

Kto przeżōł sam lot pora,
pamiynto, choćby wczora,
jak było piyrwej u nas,
choć była sam kōmōna.
Do szpasu kożdy chynci mioł.

Aż prziszoł kapitalizm,
życi toczy sie dalij,
sam zaczōn rzōndzić piniōndz
i nasze życi zmiyniōł.
Ôn głōwno rola teraz gro.

Minyły downo czasy,
z tych lot młodziyńczych naszych,
skōnczyły sie przijaźnie,
sōm inksze rzeczy ważne.
Tam tego świata niy ma już.

Trza siednyć se na ryczka,
zaśpiywać ta pieśniczka,
spōminać tak przi piwie,
a głowa sie już kiwie.
Tōż kōńczyć trza tyn ślōnski blus.