Ślōnsk, Moja Ziymia

Ślōnsku, Nasza Ziymio, Ôjcowizno Moja,
Pōmału umiyrosz. Jo sie ô to boja.
Już Cie niy ma praje. Ludzie umiyrajōm,
A z nimi zwyczaje, kere jeszcze znajōm.
Ô stare tradycyje niy dbo dzisiej młody,
Bo trocha go gańba, a trocha z wygody,
Woli nowocześnie żyć a światowo.
Kożdy światowca tukej udowo,
A przeca, coby ruszyć ku światu,
Trza se dopiyro zasłōżyć na to.
Kery tradycyjom ôjcōw niy przaje,
Niy wiy skōnd prziszoł, a niy wiy kaj je,
Niy wiy ô sobie nic, ô starzikach,
Tyn ôjcowiźnie robi na sprzika.
Niy ma prziszłości przed takim krajym,
Co jego dziejōw ludzie niy znajōm,
Raniōm, kalyczōm ôjcowo mowa,
Niy umiōm godać, miyszajōm słowa.
Czas już najwyższy zaczōnć sie uczyć,
Poczuć sie w dōma, Ślōnzokym w duszy.
Niech w kōncu Ślōnzok inkszym pokoże,
Że ô ta ziymia sōm zadbać może.