Ślimok a rōuza

/kōnsek/

Nad przikopōm wyrosła raja lyskōw, za nimi rozciōngały sie łōnki a pola, a z drugij strōny była zegrōdka, a we zegrōdce zakwitnōł kerz rōuzy.

Pod krzym siedzioł ślimok a myśloł ô sia.

– Doczkej, – godoł – przidzie czas i na mie, a wtedy sie pokoże, co żech je wert. Na coś lepszego żech je przeznaczōny, jak dować światu rōuzy, abo ôrzechy, abo i mlyko, jak krowy a barany.

– Festy chciała bych widzieć, – padała rōuza – co panoczek do światu. Kedy to bydzie?

– Niy trza mi sie śpiychać – ôdpedzioł ślimok. – Wy yno dycko pilujecie. Doczkejcie.

Na drugi rok ślimok siedzioł zaś pod krzym rōuzy, a wygrzywoł sie na słōńcu. Nad nim wisiały knopsy a rōuzy, pełne, świyże, wōniōnce. Ślimok wyloz kōnsek ze swojij chałupki, wyciōngnōł rōżki, a skrōł sie zaś.

– Wszyjsko, jak łōńskirok, – padoł niyrod – żodnej ôdmiany, ani postympu. Kerz rōuzianny dowo rōuzy a nic wiyncyj.

Rōuzy kwitły bez lato, aże do niyskorego podzimu, podwiyl śniyg niy spod. Wtedy kerz usnōł, a ślimok skrōł sie we ziymi.

Zaś prziszoł rok nowy, rōuzy sie roztopiyrzyły, ślimok siod na słōńcu, pod rōuziannym krzym.

– Zestarzoł żeś sie – padoł, a kiwoł głowōm. – Mi sie zdo uschniesz hned, bo doł żeś światu wszyjsko, co żeś mu dać mōg. Niy mōm czasu rozważować, czy twoji geszynki były co wert, to yno je jasne dlō mie, że sōm ôd sia niy zrobiōł żeś nic nowego, ôstoł żeś tym samym sztynglym, co żeś bōł. Kapujesz mie dobrze?

– Lynkosz mie, ślimoku! – padała rōuza. – Nigdy żech jeszcze nad tym niy rozważowała.

– Zdo mi sie, co w ôgōle nigdy żeś niy rozważowała nad niczym – padoł ślimok ôbojyntnie. – Rozwożyła żeś se kedy to, po co kwitniesz? Jako to kwitniesz? A czamu tak, a niy inakszy?

– Niy – padała rōuza. – Kwitna, bo kwitnyć musza, bo to je szczynściym, życiym. Słōńce świyci i grzeje, luft mie kustuje, deszcz a rosa dowo pić. Dychōm, czuja, żyja! Ze ziymie płynie wy mie jakoś siyła, kormiōnco a fest srogo; czuja sie co roz to szczynśliwszo a musza kwitnyć. Inakszy bych niy żyła.

(…)

Autōr: Hans Christian Andersen
Tytuł polski: Ślimak i róża
Tłōmaczyni na j. polski: Cecylia Niewiadomska
Przekłod na j. ślōnski: Stanisław Neblik (Fojerman), z j. polskigo.

Zdrzōdło: https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/slimak-i-roza.pdf