Skuli knefla

Mo fest starość jedyn Zefel.
Niy chca godać głośno, dyć
Urwoł mu sie z galot knefel,
A bōł by mioł goło rzić,
Tōż galoty trzimie w gości.
Kōmbinuje, co to bydzie?
Zicherkōm, to je najprościyj!
Dyć sam borok zaś je w biydzie.
Bo wōm powiym, że mo strach,
Rynce mu sie trzynsōm troszka,
Dyć wiela to, ludzie, trza,
Bodnyć kaj w jakigo ptoszka.
Tōż nic, trudno, sjōn galoty,
A tak niesie ich pod parzōm.
Bydōm ludzie klachać potym,
Że sōmsiady w badkach łażōm.
Baba widzi już bez ôkno
W samych badkach lecieć Zefla.
Myśli, że je tako zocno,
A to yno skuli knefla