Skarbnik

/kōnsek/

Francik stoł przi fōrtce, a zaglōndoł, jak tata na kole traci sie za zakryntym drōgi. Pojechoł ôn jak dycko do roboty na gruba, a synek ôdkludzoł go a teraz stoł, a wodziōł ôczami, jak tata traci sie za zakryntym. Mioł już wrōcić sie do fōrtki na plac, ale jeszcze podziwoł sie na grubsko hołda, co stoła tam, kōnsek dalij, wysoko aż ku niebu, jak zdało sie małymu Francikowi.

„Skarbniku, ôpiekuj sie mojim tatōm Jorgusiym, coby wartko wracoł zaś dō mie, coby my sie mōgli do kupy bawić”.

Tata dycko ôpowiadoł Francikowi, że tam, kaj chodzi do roboty, pod ziymia kopać tyn wōngel, miyszko Skarbnik, co wachuje tych gōrnikôw.

–Jak kery je dobry i rzyko do Pōnbōczka, to Skarbnik wachuje go, a do kupy z Pōnbōczkym dowo mu bezpiecznie wrōcić dudōm. Tōż rzykej dycko – padoł mu tata – a Skarbnik na pewno cie wysłōcho.

(…)

Ze ksiōnżki „Ôzprowki a opowiadania Stanika Fojermana„