Skarb Tej Ziymie

Mowo Ty Nasza, Ślōnsko, co nōm wieki słōżysz,
Ty, coś naszych starzikōw trzimała przi życiu.
Choć niyroz z Tobōm rzykać musieli w ukryciu,
Trwali w wierze. Bydź z nami dalij, jak nojdłōżyj.
Jak te słōnko zza chmury wylyź hernie z ciynia,
Rozciōngnij swoji krzidła, jak szmaterlok w locie,
Niech blyszczōm ślōnski słōwka, jak gwiozdki we złocie,
Coby mōgły Cie chwolić dalsze pokolynia.
Niech, jak te gynsipympki, mowa nasza kwitnie.
Niech niy zagłōszajōm żodne ôsty, ciyrnie,
Ale niech ślōnski dziecka sōm Ci dycko wierne,
Niech, godajōm, czytajōm, a śpiywajōm piyknie.
Mowo, Tyś je skarb wielki, trza Cie pielyngnować,
Chuchać, dmuchać, piastować, dodować Ci siyły,
Coby te tradycyje w sercach zaś ôżyły,
Coby my Ôjcowizna umieli zachować.
Dej nōm, Boże, siyły, dej wiary i nadzieje,
Dej nōm ôtwarte serca, coby poradziyli
Sie sam wszyjscy dogodać, a sie niy wadziyli.
Niech sie sam dycko wola Twoja dzieje.