Silwester

Dzisiej byda Wōm pisoł trocha ô Silwestrze.
Jako żech na to prziszoł? Dyć dzisio nareszcie
Śniyg zaczōn tajeć na dworze, bo idzie wiosna.
Tata z lasa szoł praje i przipadkym wloz na
Ta nasza fōrtka, co my szukali bez zima.
Na polu w śniegu leżała. Skōnd sie tam wziyna?
Chyba sōmsiod w Silwestra musioł jōm tam zaniyś,
Kej sie z tatōm tak fest zaś wziōn za błoznowani.
Ni mocie pojyncio, co sam sie wtedy dzioło.
Dyć sam we Silwestra je dycko tak wesoło.
Choć jedyn na drugigo w Nowy Rok pierōni,
Po flaszce już zapōmniōm, jak to dycko ôni.
A wiela bez te błozna my mōmy uciechy.
Znod tata we stodole dwie metrowe dechy.
Lecioł sōmsiod do haźla na placu na wartko,
Dyć zastol go zabity, z powieszōnōm kartkōm:
„Przi Starym Roku, biydny boroku, sōmsiedzie mōj,
Z płaczkami w ôku, sam przi gnojoku z boku stōj”
Chocioż zrobiōł chłop wtedy taki wielki ôczy,
To przeca tyż zaś wartko tatowi wyboczōł.
Dyć niy taki nōmery sie sam ôdstawiało.
Śniega przed Silwestrym tak dużo napadało,
Tōż trza nakulać wartko wielki kule.
Jo niy poradza ruszyć tych kulek w ôgōle,
Ale tata doł rada postawić sznyjmama.
Klupnōł wartko na ôkno, a skrōł sie za ściana.
Sōmsiod stanōł z ryczki, ôtworzić leci dźwiyrze.
Dyć ledwa yno klamknōł, to powiym tak szczyrze,
Mioł w laubie zumiynta, bo sznyjman go bōł zasuł.
Zapamiyntoł to tatowi ôd tego czasu.
Choć chyba niy dłōgo, kej fōrtka sie straciyła.
Tata pozbijoł drugo, prowizorka była.
Choć z sōmsiadym ôprōźniōł już niy jedna flaszka,
To ôn pary niy puściōł wcale do terazka.
Fōrtki przeca niy widzioł. Ô co sie rozchodzi?
Dyć żodyn sie niy gniywo ô błozna. Niy szkodzi.
Żodyn niy narzyko. Przeca fajno rada
Z tego wiersza wyniko: szanuj se sōmsiada,
Bo ōn sie dycko przido, do błoznów, do flaszki.
Niy te czasy, powiy mi kto możno terazki…