Siedymmilowe strzewiki

Pojechoł Michoł do Czynstochowy,
Kupiōł strzewiki siedymmilowe.

Co stanie nogōm – siedym mil piźnie,
Michoł strzewiki mioł taki dziwne.

Szoł cały w zocy i chwolōł Boga,
Że mo strzewiki taki na nogach.

Za sztwierć godziny bōł we Warszawie:
„Sam sie – se myśli – trocha pobawia!”

Baba zaglōndo – sie rozpłakała:
„Już niy dogōnia tego Michała.”

Dziecka go yno ze cugym gōniōm,
A ôn je w Kutnie, już zaś we Błōniu.

Wybroł sie Michoł z babōm do kina,
Dyć ôn zaszłapoł do Radzymina.

Chcioł starszo cera ôdwiydzić w mieście,
Adres pamiyntoł – Złoto 30.

Poszoł tam piechty, bo było blisko,
Trefiōł na Złoto, ale w Grodzisku.

Roz sie ugodoł ze szwigrym w rynku,
Niż sie skapowoł – bōł w Ciychocinku.

Polecioł nazod, myśloł, że zdōnży
I tak zalecioł na rynek… w Łōmży.

Chcioł do Warszawy wrōcić sie wreszcie.
Ale co chwila bōł w inkszym mieście:

W Kelcach, w Kaliszu, w Płocku, w Szczecinie,
I w Skerniewicach, i w Koszalinie.

Niy mōg utrefić! Kole Ôpoczna
Padoł se w kōńcu: „Tukej ôdpoczna!”

Siod i zaglōndo cały już dziki,
Na siedymmilowe swoji strzewiki.

Symnōł ich w nerwach, do wody wciepoł,
A po bosoku dudōm polecioł.

Autōr: Jan Brzechwa

Tytuł ôryginalny: Siedmiomilowe buty