Samotny brzim

Stoł se pod lasym roz jedyn strōm,
Stoł tak samotny, bōł całkym sōm.
Inksze go downo ôd sia wyciepły,
Bo mu padały, że je fest szpetny.
Stoł tak, a myśloł tyn biydny brzim,
Czamu tyż niy chcōm sie bawić z nim?
Tak kōmbinowoł bez cołko zima,
Aż zaczły puszczać zaś pōnczki z brzima.
Zaczōn zielynieć, fajnie zaś wōniać,
Zaczły sie inksze dziwać w ta strōna.
Piyrsze po cichu, trocha niyśmiało,
Aż kedyś brzima coś zawołało:
-Teraz wyglōndosz, jak jedyn z nas,
Tōż pōdź sie bawić, jak cołki las!
A ôn uśmiychnōł sie yno z leka –
Dalij sie trzimoł ôd nich z daleka.
-Sam mōm przocieli pełno prawdziwych.
Te gynsipympki, mlycze, pokrziwy,
Ône sōm zy mnōm bez cołki rok,
Choć sōm bez zima biydne, jak jo.
Jo wola ôstać se sam na boku,
Przi tych kwiotuszkach a szmaterloku.