Rak a żaba

Prziszła kedyś do raka żaba,
Pogodać w jednej sprawie:
-Jo niy ma tymu rada,
Że dycko w naszym stawie

Woda je jakoś zmazano,
A pełno w niyj je szlōmu.
Tak dzieje sie co rano,
Przipuszczōm dziynki kōmu.

Jo podejrzywōm sōmsiada,
Że sōmsiod w marasie łazi.
Jo niy ma tymu rada.
Niech sōmsiod sie niy ôbrazi.

Jo prosza, sōmsiedzie drogi,
Ô trocha wiyncyj kultury.
Niech sōmsiod myje te nogi,
Jak chodzi sōmsiod po mule.

-Co tyż sōmsiadka godo?
Tako z sōmsiadki dama?
Tak ôczerniać sōmsiada.
Myj ty sie, sōmsiadko, sama!

Jo je przeca czerwiōny,
Woda zielōno widać,
To chyba z twojij strōny,
To ty niy myjesz sie, chyba.

Wadzōm sie tak dziyń cały,
Niy mogōm donś do zgody,
Aże zwierzyniec cały
Zebroł sie kole wody.

Posłali w kōńcu po sowa,
Żeby sōmsiadōw pogodzić.
Sowa dropie sie w głowa,
Co by z tym fantym zrobić?

I tak godo po chwili:
-Dzisio je przeca po burzy,
A wy sam, moji mili,
Toplocie sie w kałuży.