Rajza

Staro moja Ziymio, Grabowino miyło.
Choć sie sam bez lata już tela zmiyniyło,
Pamiynć moja ô Cia zostanie niyzłōmno.
Bydziesz w mojich ôczach, kere niy zapōmniōm:
Tych piyknych widokōw, lasōw doôkoła,
Tej kościelnej wieże, co na gōrce stoła,
Starej szkoły mojij, kaj żech dłōgi lata
Chodziōł z pukeltaszōm, czy zimy, czy lata.

Moja Grabowino, Ty, we sercu na dnie,
Bydziesz dycko żyła, w szczegōłach, dokładnie.
Nic niy zdoło zmiynić tych spōmniyń ô Ciebie,
Nic Cie niy ukradnie, hołda niy zagrzebie.
Nawet tak potynżno ta chwalowsko gruba
Na kōncu zrozumi, że przegro ta prōba.
Choćby przewrōciyła, chałupy, zegrody,
To mi niy ukradnie tych spōmniyń z lot młodych.

Jo Cie niy dōm zniszczyć, byda walczōł dycko,
Choć już możno nigdy tam niy byda miyszkoł,
Ale dycko wezna z szopy stare koło
I se zrobia rajza, mało, naôkoło.
Wleza ku Studziynce, po cichu porzykōm,
Znajōmych pozdrowia, kerych pospotykōm,
Na miedzce przistana, pod tym starym strōmym,
Siedna se na chwila, a pospōminómy,
Jak żech kedyś skokoł po gałynziach, astach.
Choć żech sie wykludziōł już downo do miasta,
To mie jeszcze dzisiej ciōngnie do tych strōn,
Kaj żech sie urodziōł, tam, kaj stoł mōj dōm.
Tōż se szpacyruja, tak miyndzy brzōzkami.
Czasami znojduja jakiś stary kamiyń,
Kery sie sam ôstoł, w trowie, zapōmniany,
Tak, jak Grabowina, w te chaszcze wdeptany.

Mie tyn stary kamiyń przinosi nadzieja,
Tōż se z nim pogodōm, trocha roześmieja.
Tyn kamiyń mi godo, że sōm jeszcze miejsca
Na tym naszym Ślōnsku, podobne, jak wieś ta,
Moja Grabowina, mōj stary Radzijōw,
Kaj widać te ślady naszych downych dziejōw.

Świat sie wartko zmiynio, gno wszyjsko do przodku,
Ale mie coś w sercu, głymboko, w pojstrzodku,
Koże czasym wrōcić do tych lot miniōnych,
Do tych starych strōmōw, kamiyni zbulōnych,
Do tych znanych miedzek, do tych pōl, czy lasōw,
Do krōtkich galotkōw, strzewikōw z marasu.

Niy roz se spōminōm, jak siedza na łōnce
I pasa barany. Tam dalij zajōnce,
Na polu w kapuście, ôgryzajōm listki.
Jeszcze chwila dłōżyj, a zeżerōm wszyjski,
Ale jo je cicho i dowōm im pokój,
Bo to sōm wspōmniynia. I płaczki we ôku.

Czas już ruszać dalij, siodać zaś na koło.
Jeszcze zrobia rōndka pod tōm starōm szkołōm.
Stana se na chwila, wejrza w jedne ôkno,
Możno tam za szybōm rechtora tyż spotkōm,
Pogrozi mi palcym, że zaś wagaruja,
Tōż siodōm na koło, a już dalij pruja.

Teraz mōm pod gōrka, bo w strōna kerchowa,
Trza tyż nad grobami pochylić ta głowa.
Ida tak pōmału, czytōm na pōmnikach,
A te gymby widza, jak w starych filmikach.
Mama, tata, starzik, starka, ujec, ciotka…
Fajnie tak po latach tyż ich czasym spotkać.
Postoć chwila cicho, porzykać Zdrowaśka,
Wieczny Ôdpoczynek, Ôjczy Nasz – ôd Staśka.
Tak, jak te kamiynie spōminajōm przeszłość,
Groby nōm godajōm, co nas kedyś czeko.
I na chwila jeszcze wleza do kościoła,
Ale czas ucieko, trza dosiodać koła.

Jeszcze roz za siebie yno sie ôbejrza,
Na ta Grabowina, na kościelno wieża
I już gnōm do przodku, bez Kelowiec, prosto,
A potym zdłōż glajzōw, kole tego mostu.
Ćmi sie już na dworze. Koło do garażu,
Tak sie kōńczy rajza. Do drugigo razu.