Raja

Stoji pod szynkym raja po piwo,

Kożdy z daleka yno sie dziwo.

Ślinka mu spływo.

Stoji i dyszy, ciyrpi katusze,

bo go w pojstrzodku skrynco i suszy.

Ôch, co za hyca,

pot spływo z lica.

Za wodōm życia,

tako mo chcica.

Już ledwa stoji, już ledwa żyje,

barmanka wiecznie te kufle myje,

leje pōmału, jak mucha w smole,

choby niy była nigdy na dole.

Niy wiy, że w karku piecze i poli,

a ôna mo czas, ôna to smoli.

Tōż raja buczy, szumi jak w ulu,

bo kożdy ciyrpi katusze, w bōlu,

bo sie na przewōz śpiychosz człowieku,

tōż już cie pierōn biere po leku.

Stojisz i ciyrpisz z bōlu, wytrwale,

raja tyż stoji a niy ruszo wcale.

Za pōł godziny je żeś przi ladzie,

barmanka kufle na lada kładzie,

Tōż ty – chlast,

szluki – dwa,

widać dna

i zaś trza

Z łepōm ôpuszczōnōm, jak skozaniec praje,

wrōcić sie na zadek i stować do raje.

I stojisz tak, czakosz w tyj raji na nowo,

i ciyrpisz i ciyrpisz, bo wiecznie sie zdowo.

A za czym tak stojisz, a za czym te raje?

Za piwym, za piwym, po życi sie zdaje.

Bo piwo, bo piwo, bo piwo ôd lat,

to życi, to życi, to bergnōna świat,

tōż stojōm w tyj raji tak dziynnie na nowo

choby te skozańce ze spuszczōnōm głowōm.

Gruba to je twardo, ciynżko życio szkoła.

Keby yno warciyj sam te piwo loła.