Psotka ô godce, abo brele rōżowe

Jak staro tradycyjo Naszych Ôjcōw koże,
Chca sie prziwitać piyknie: Wszyskim Wōm „Szczynść Boże!”
A teraz sie przedstawia: Fojerman z Rybnika.
I już sie zaroz traca, stana z boku z cicha,
A Ty siednij wygodnie przi piecu na ryczka,
Zawrzij ôczy, a zy mnōm spōminej troszyczka.
Historyjo ta, giskanōm do rymu loto,
Pisano niy wiym czymu, możno yno po to,
Żeby sie ślōnskōm godkōm tak trocha zabawić?
A możno sie tōm psotkōm kery zaciekawi?
Chcesz czytać co mōndrego, weź se ksiōnżka kero.
Jo sam yno, kolego, tak po ślōnsku berōm.
Tam coroz wiynksze szkody widać w Grabowinie,
A tyn mōj świat z lot młodych nigdy niy zaginie.
Choć jo tyż i Nowinōm, wierz mi, teraz przaja,
Grabowina, Radzijōw, majōm piyrszo raja.
Kożdy mo swoji gniozdo. I jakigoś ptoka.
Tōż i jo Wōm sam możno z mojigo żywota
Tyż trocha pokoża, porusza i ôdsłōnia.
Czytać niy koża, niy zmusza, dyć niy zabrōnia.
Coby kery niy myśloł, że sam ni ma prowdy,
Żech to powymyśloł, tōż tyż tedy i ôwdy
Dobrze sie dziwej, wraża sam prawdziwe fakty,
Choć bez zdrzadełko trocha krziwe. Niy wiym jak Ty,
Jo niy chca sie za fest chwolić, chcioł bych tak skrōmnie,
Jak pozwolisz, zacznyć. Rod bych tyż bōł ôgrōmnie,
Jak byś choć roz za czas wziōn do rynki ta ksiōnżka,
Kartki chcioł poprzewracać, ô tym kōnsku Ślōnska,
Co już sie kajś straciōł, razym z dzieciństwym naszym.
Niy byda tłōmaczōł, możno zrozumisz z czasym,
Ô czym chca pogodać, co mi na sercu leży,
Bo jo dalij ni moga w to wszysko uwierzić,
Że czasy sōm nowe. A możno yno styknie
Wziōnś brele rōżowe i zaś sam bydzie piyknie?