Przipowiyść ô ksiynzu Walku

Kaj to ciōngnōm dzisiej te wszyski procesyje?
Ôd rana pełne ludzi sōm miedzki, szosyje.
Wszyscy sie kludzōm: starzi i młodzi we wōzkach,
Bryczkami i na kołach. Pełno kożdo drōżka.
Jedni krziże niesōm, jakiś figōrki, fany,
Ciōngnie korowōd dłōgi, cały rozśpiywany.
Przeca dzisio mōmy z moja drugo niedziela,
Tōż jo tyż sie zbiyrōm, niy kōmbinuja wiela,
Bo musza za ludziami iś tyż ku Studziynce.
Drōgōm bydzie czas możno pedzieć trocha wiyncyj
Ô tyj świyntyj kapliczce, co już tela wiekōw
Prziciōngo tych ludzi. Tōż niy siedź tyż człowieku,
Niy dej sie prosić dłōżyj, yno z nami ruszej,
A tyj ô ksiynzu Walku historyje słōchej:
Bōł to wiek piytnosty, jak na Ślōnsku Husyty
Ludzi napadały. Bōł wtedy porosnyty
Lasami kraj cały, niy było drōgōw, autōw,
Niy było tyż tela wsi, ani tela chałpōw.
Kożdy sie musioł kryć przed tymi Husytami,
Bo tyn lud niywierny, co prziszoł sam z mieczami,
Mordowoł, hereci: chłopōw, baby, czy dzieci,
Kogo trefiōł w lesie, bez wyjōntku, jak leci.
W takich to ciynżkich czasach żōł nasz ksiōnz, tyn Walek,
Ale ôn sie ô swoji życi niy boł wcale.
Jak yno usłyszoł ôd swojigo farorza,
Że je kobiyta choro, wartko wziōn z ôłtorza
Świynte ôlejki i Przenajświyntszo Hostyjo,
Wskoczōł wartko na kōnia i już go niy było.
Jechoł kajś ôd Rybnika tyn nasz ksiōnz, Walynty,
I aż ku Marklowicōm wiōz Sakramynt Świynty.
Tak głosi legynda. Tako rajza ni mōgła
Husytōm dać pokōj, ni mōgli cicho siedzieć.
Keryś im musiol z boku możno ô tym pedzieć,
Tōż sie za ksiynzym Walkym puścili w te pyndy,
Co by mōc sponiywiyrać Pōnbōczka czym pryndzyj.
Dyć kapelōnek mōndry wiedzioł przeca ô tym,
Co go czekać może. Niy nad swojim żywotym
Sie tropiōł, brōń Boże, bo ôn mioł inkszo starość.
We strōmie dziupla była, tōż wraziōł tam zaroz
Ta Świynto Hostyjo i zaś na kōnia wskoczōł.
Dyć niy uciyk daleko, wrōg już go ôtoczōł,
Już na niego czekoł, tōż go z kōnia zwiōdli,
Strasznie ôkalyczyli, szablami przebōdli
I tak zostawiyli. Aż kedyś dobrzi ludzie
Tam go pochowali. Zaczli godać ô cudzie,
Bo w miejscu jego grobu zaczła lecieć woda.
Zdrzōdło te dalij płynie, do dzisiejszego dnia.
A tam kōnsek dalij, w tyj dziupli starego pnia,
Zaczło sie tam bezmała kedyś coś fest blyszczeć,
Tōż z poczōntku żodyn niy wiedzioł tego jeszcze,
Co tam je skryte, aże znodli ta Hostyjo.
Ludzi zwołoł farorz i zrobiōł procesyjo,
Krziż postawiōł zaroz, potym drzewianny kościōł,
Co ôd Bożego Ciała mianowany zostoł.
Dyć my już pomału prziszli ku tyj Studziynce,
Auto z Biskupym mijo nas po prawyj rynce.
Chocioż sie tego słōcho przeca tak ciekawie,
Kōńczymy historyjo. Mszo sie zaczła prawie,
Niy chcymy Biskupowi przeszkodzać w kozaniu.
Czas wartko leci. Kościelny koszyczek zaniōs
Już pełny do kruchty, tōż i mszo sie tyż zaroz
Bydzie chyba kōńczyć. Dyć jeszcze yno farorz
Musi podziynkować. Ôd Biskupa zaczyno,
Potym wszyskim farorzōm, jeszcze krōtko yno
Pōntnikōm za rzykani, za to, co w koszyczku.
(Przedy mnōm sie już zbiyro chłop ze swojōm deczkōm).
Jeszcze „Boże coś Polsko” zagrała ôrkestra
I ludzie sie rozchodzōm. Ôbczakuja ekstra
Tak kajś z boku, aż pōńdōm, aż sie sam przeludni,
Bo chca z flaszkōm na woda dostać sie ku studni.
Ôgōnek je spory, bo żech ni ma jedyny,
Co żech je spragniōny. Tōż na razie przyndymy
Trocha z drugij strōny, tam pod ta Lurdzko Grota,
Chocioż yno z daleka. Kedyś tego płota
Sam wcale niy było. Skuli szkodōw gōrniczych,
(Gospodarka państwowo z niczym sie niy liczy),
Musieli to zagrodzić, bo sie wszysko suje,
Strach tam było chodzić, hasi na łep slatuje.
Do groty Pustelnika tyż już ni ma wstympu,
Chocioż na wiyrchu stoji jeszcze Panna Świynto.
Dobrze, że sam se jeszcze idzie nabrać wody,
Chocioż z niōm tyż już kedyś były korowody,
Jak wszysko zaloło. Teraz to wyplōmpali.
Kto wiy, co sie sam jeszcze bydzie dzioło dalij?
Godajōm, że gruba mo to sam remōntować,
Dyć kto by im wierzōł. Te wszyski jejich słowa
Niy sōm wiela wert. Tam na gōrce w szōstym szybie
Robota aż wre. A sam sie yno kolybie,
Pynko, krziwi, chyli. Co to z tym dalij bydzie?
Czy to w jednyj chwili na Walka kōniec przidzie?
Dyć pora lot styknie, abo mi sie to śniło,
Że sie to sam tak piyknie wszysko pomiyniło:
Szyb skōńczōł żywota, yno trocha marasu
Zostało pod lasym, a Studziynka tymczasym
Piyknie ôdnowiōno stoji dalij, w dolinie.
Kapliczki sōm już nowe, dyć woda tak płynie,
Jak downij płynyła. I wszyndziy je bezpiecznie.
Niy trzeba już płota. Tōż musicie kōniecznie
Na pōnć sie tam wybrać, do cudownego loska,
Ku Studziynce, do groty, porajzować troszka.
Kery z Wos mo blisko, ôkazjōw je za tela:
Kożdy rok Biskup w drugo mojowo niedziela
Je sam przi Studziynce, a piytnostego siyrpnia
Robiōm tyż sam ôdpusty, skuli Walka świynta.
Kożdego trzinostego – Fatimski Apele.
Dyć ludzi sam je pełno i w inksze niedziele.